Πόσο περίεργο φαίνεται απ’έξω… Δεν πέρασαν καλά καλά λίγες μέρες και βλέπω παντού σχέσεις και χεράκια και αγκαλιές και φιλάκια και ένα κάρο πράγματα που με κάνουν να θέλω να αρπάξω το αλυσοπρίονο την ώρα που θα τραγουδάω το “Σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι”…Σε λίγη ώρα όμως μου περνάει και το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κάτσω αγκαλιά με την καινούρια φίλη μου (την Absolut – από Σουηδία η κοπελιά) και τον καινούριο καλύτερο μου φίλο (τον εκάστοτε μπάρμαν) και να κλαίω τη μοίρα μου μέχρι να μου φανούν όλα πιο όμορφα. Και πάντα έτσι γίνεται…αλλά το δύσκολο κομμάτι είναι η επιστροφή στο σπίτι, αυτό το δεκαλεπτάκι που είναι ικανό να σε κάνει τόσο χάλια και το οποίο μισώ με τόσο πάθος. Το δεκαλεπτάκι εκείνο που σκέφτεσαι ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να σε κρατήσει όρθιο, που σκέφτεσαι ό,τι είδες έξω και σε διέλυσε. Το κάθε βλέμμα του οποίου αποδέκτης ήσουν κάποτε εσύ, κάθε φιλί που κάποτε έδινες και έπαιρνες, κάθε λέξη που κάποτε σε γέμιζε. Και όσο παράλογο και αν μου φαίνεται τι στιγμή εκείνη, γιατί ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά, εκείνη και μόνο εκείνη τη μικρή στιγμή το σαράκι της αμφιβολίας γίνεται ένα τεράστιο ερπετό που με καταβροχθίζει ολόκληρο και φτύνει τα κόκκαλά μου για πλάκα. Άντε να δούμε πόσο θα κρατήσει αυτό το βιολί γιατί σε λίγο βλέπω το Θεό να μου στέλνει τιμολόγιο για τον αέρα που αναπνέω.

Σιγά σιγά σχηματίζονται μικροί σταθεροί κανόνες κατάθλιψης. Κάθε σχέση που παλιά κορόιδευες, μοιάζει απότομα υπέροχη (απλά γιατί συνεχίζει να υφίσταται). Παρακολουθείς με μια μανία σχδόν αρρωστημένη κάθε ζευγάρι που περπατάει χεράκι χεράκι και φωναχτά εύχεσαι να τους πατήσει νταλίκα, ενώ από μέσα σου θα πούλαγες την ψυχή σου για να πάρεις τη θέση του έστω και για ένα τετράγωνο. Πέφτεις πάνω σε κάθε αισθηματική ταινία με κακό τέλος κατά προτίμηση. Αρχίζεις να ακούς τραγούδια του Βασίλη Καρρά και αισθάνεσαι μια πρωτόγνωρη ψυχική ταύτιση με τον τραγουδιστή (ειδικά μετά από κάθε ρούφηγμα αέρα). Ξεσκονίζεις παλιές κασέτες με βιντεοκλίπ των Aerosmith και Guns ‘n’ Roses και βλέπεις στο repeat το November Rain παρέα με τη Σκανδιναβή νέα φίλη σου. Παίρνεις το αυτοκίνητο και πηγαίνεις σε όλα τα μέρη που θα την πήγαινες ακούγοντας Βασίλη (όχι Καρρά αυτή τη φορά) μαζί με τη Σκανδιναβή (με μέτρο) και επιστρέφεις ακούγοντας απαραίτητα το “Ερωτικό” (του Πανούση, όχι της Αλεξίου). Θυμάσαι παλιές σχέσεις και φίλες και αναρωτιέσαι αν σε θέλει ακόμα η κοπέλα που καθόταν πίσω σου στην τρίτη δημοτικού – ο παραλογισμός σταματά γιατί θα σκεφτείς ότι έχει σχέση – και συνεχίζει αυτόματα μισώντας τη που σε ξέχασε τόσο εύκολα. Τελικά θα γυρίσεις να κοιμηθείς, αφού αναστενάξεις καμιά διακοσαριά φορές σα μαγκούφης γεροπαράξενος και πριν πέσεις για ύπνο (μια και η Σκανδιναβή θα έχει κάνει τη δουλειά της) θα επαναλάβεις σα θιβετιανό μάντρα ένα συρφετό χαρακτηρισμών απέναντι στις γυναίκες που ξεκινά από το γράμμα Α (άκαρδες, άπονες, άψυχες κτλ) και συνεχίζεται μέχρι το Π (παλιο…δε συμμαζεύεται) οπότε και σταματάς λόγω του πλήθους των επιθέτων, σα γνήσιος μισογύνης. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα…και όπως λένε στο χωριό μου, same shit, different day