Αφιέρωμα στην ομοιοπαθητική…είσαι χάλια; Γίνε λίγο περισσότερο…μπορείς.

Σήμερα ξεκινά η περίοδος αυτοτιμωρίας, επίσημα (σα να λέμε, ανοίγει η κυνηγετική περίοδος). Ξεκινάμε με κάτι βαρύ, Vanilla Sky και αμέσως μετά Angel Eyes στο DVD. Αν είστε ακόμη όρθιοι όπως εγώ μετά από αυτό το overdose αυτολύπησης, κλάματος και ιδανικής αγάπης (κακό του κεφαλιού σας, δε βάλατε μυαλό, οε οε οε!), το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να βγείτε μια βόλτα!

Κατρακύλα, γλυκιά μου αγάπη:-)

Και η κατρακύλα συνεχίζεται. Τα μεγάλα πρακτορεία στοιχημάτων αρχίζουν και δίνουν αποδόσεις. Τα στοιχήματα απλά: 1.Θα καταλήξει ο firstdaylastday αλκοολικός; 2.Θα κάνει νέα σχέση μέσα στον επόμενο μήνα; 3.Ακόμα και να του δοθεί η ευκαιρία να κάνει νέα σχέση θα είναι ξεμέθυστος; 4.Θα κοπανήσει με το αυτοκίνητο σε κανά τοίχο και αυτό είναι το τελευταίο του post; 5.Θα περάσει ο καιρός και θα τα ξεχάσει όλα;

Για πόσο ακόμα θα συνεχίζεται αυτό; Έχω αρχίσει και νιώθω χάλια! Έλεος! Εγώ τα έκανα όλα σωστά! Give me a break (που λένε και στο χωριό μου, για να μην ξεχνιόμαστε). Ξεχάστε τα παλιά καλά παιδιά! Ξεκινάει ο μισογυνισμός και η απέχθεια…αλλά δε με βοηθούν οι καταστάσεις. Κάτι πρέπει να γίνει και σύντομα. Γιατί και η Σκανδιναβή φίλη μου τελείωσε, και οι μεγάλοι σκωτσέζοι ουισκοπαραγωγοί θα αρχίσουν σε λίγο να σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Για να μη μιλήσω για το συκώτι μου που κοντεύει να πιάσει υπογάστριο και τους γείτονες που θα με βλέπουν σε λίγο και θα θέλουν να πάρουν το 100 για να αναφέρουν θέαση πιθανού δραπέτη. Αλλά το blogging είναι ψυχοθεραπευτικό! Αυτό μου ανέφερε ο προσωπικός μου ψυχίατρος, αλλά που θα πάει, τον βλέπω σε λίγο να ξεκινά να συνταγογραφεί με μανία (ασύμφορο, μια και το λίθιο έχει ανέβει στα ύψη, και το Xanax έχει καταντήσει φασονάκι που το γράφει και ο τελευταίος παθολόγος, πάντα μαζί με ένα Nexium, μην πειράξει το στομαχάκι – βλέπε Σπύρος). Κουράστηκα και έχω συνηθίσει αλλιώς…βαρέθηκα να είμαι τόσο χάλια και να περνάω τόσο καλά όταν είμαι με φίλους (παθολογικό που λέει και ο φίλος μου, να έχεις τέτοιες μεταπτώσεις). Και έχει περάσει και λίγος καιρός. Έμαθα τουλάχιστον και ένα καλό νέο. Ο …. δεν είναι πια μόνος. Μπράβο μικρέ! Πάντα τέτοια…και κοίτα να το χαρείς. Γιατί είσαι ένα από τα παιδιά που περιγράφω σε άλλο post, και σου αξίζει να είσαι καλά. Με την ίδια λογική, εμένα δε μου αξίζει…έχω κάνει πολλά και έχω ζήσει πολλά περισσότερα, τόσα που θα έχω το δικό μου ρεζερβέ καζάνι για τον αιώνα τον άπαντα!Αλλά και πάλι είναι άδικο…γιατί μου λείπει και ήμουν σωστός…και ακόμα είμαι (άλλωστε γιατί να πονάει τόσο). Και γιατί δεν έγινε κάτι συνταρακτικό…υπήρχε αγάπη…η αγάπη δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα…