Έχεις χωρίσει. Έχει περάσει και καιρός, ικανός να είσαι λίγο καλύτερα…έχεις μάλιστα ξεπεράσει και τη φάση που σου αρέσει κάθε γυναίκα που συναντάς και ερωτεύεσαι κεραυνοβόλα εδώ και χρόνια…ή μέχρι να γνωρίσεις τη γυναίκα από την οποία χώρισες. Τι κάνεις από δω και στο εξής;

Στατιστικά, οι πιθανότητες λένε ότι θα τα ξαναβρείς με την πρώην (αν υπάρχει βέβαια τέτοιο περιθώριο). Αν όχι, θα την κυνηγήσεις. Πώς σου φαίνεται αυτό; Πάλι φακές, θα έλεγε ο Γεωργίου…πάλι γλαρόσουπα…αφού την έφαγες και σε χάλασε, γιατί την ξαναπαραγγέλνεις; Είναι επειδή τη θέλεις πραγματικά, ή μήπως είσαι σε τέτοια χάλια που σου φαίνεται ότι τίποτα στη ζωή σου δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτή; Είναι όντως η καλύτερη, ή είσαι σε τέτοια κατάσταση που κάθε άλλη σου ξυνίζει και σου βρωμάει; Και στην τελική, κάτι που παίζει πολύ αν και είναι το τελευταίο που σκεφτόμαστε, αν και το πιο λογικό (δίνει και απόδοση 1,02 έτσι για να βγάλεις και ένα πακέτο τσιγάρα αν παίξεις το βιος σου), μήπως ρε γαμώτο είναι η εύκολη λύση; Είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεκινήσεις τα ίδια (όχι με την πρώην, με τις υποψήφιες νυν εννοώ). Καφεδάκια, χαχαχα, χαχαχου, τι όμορφη που είσαι, τα μάτια σου με τρελαίνουν, θέλω να σε χαζεύω για ώρες, θέλω να κοιμάσαι στην αγκαλιά μου, κοίτα μωρό μου, ένα αστέρι, και άλλο ένα αστέρι, πω πω αστέρια, της πουτάνας γίνεται και πάει λέγοντας. Βαριέσαι αδερφάκι μου την ίδια κουβέντα “για να γνωριστείτε” (έτσι και αλλιώς ότι αηδία σου κατέβει στο κεφάλι, θα της την πλασάρεις), να γνωρίζεις τις καθυστερημένες κοινωνικά και διανοητικά φίλες της, τους “φίλους” της (τρίχες, τον κάθε μαλάκα που της την έχει πέσει κατά καιρούς και δεν δέχεται την αυτονόητη χυλόπιτα), την κολλητή της που πρέπει να σε εγκρίνει (αν πέσεις και σε καμιά γεροντοκόρη ξεχασμένη στο ράφι black anaconda που σε έφαγε), να ξοδέψεις του κόσμου τα λεφτά σε βενζίνες, ταξί, εστιατόρια, καφετέριες, μπαράκια (γιατί εσύ μπορεί να κάνεις τη δίαιτα της Πίτας του Παππού, αλλά είσαι τζέντλεμαν και εκλεπτυσμένος) και χίλια άλλα…Και μόλις τελειώσεις από αυτά (τα εύκολα) αρχίζει η δική σου ζωή να περνά από κόσκινο. Ο φίλος σου ο Μάκης δεν της φαίνεται σόι…είναι κακή επιρροή. Η Μαιρούλα σου την πέφτει, έ; Τσόντες στον υπολογιστή σου, γιατί; Με αγαπάς (επί 300, κάθε μέρα); Μήπως δε με αγαπάς (επί 300, μετά το ναι στην πρώτη ερώτηση); Πόσο με αγαπάς (επί 300, τελική ερώτηση – συνήθως); Το σπίτι σου είναι αχούρι. Δε θέλω να μείνουμε μέσα. Είναι Σάββατο και ο κόσμος βγαίνει, άρα και εμείς. Είναι Κυριακή και πρέπει να πάμε βόλτα στην Πλάκα. Γιατί γαμώτο στην Πλάκα; Χάθηκε η καφετιέρα που έχω σπίτι; Και κάπου εκεί, αν είσαι μέγας και τρανός ήρωας και έχεις αντέξει, φτάνεις πάλι στα ίδια…φαύλος κύκλος. Άρα το σαράκι συνεχίζει να σου τρώει το μυαλό…μήπως να ξαναγυρίσω στην πρώην; Αν όχι, περνάς στο δεύτερο επίπεδο…

Πιθανότητα δεύτερη…αν με την πρώην τελείωσαν όλα και δεν ξαναγυρνάς που να σου κοπεί…το χέρι, ή αν ξαναγύρισες και σε λιγότερο από μια βδομάδα βρέθηκες στα ίδια, ή αν στην τελική το φιλοσόφησες και αποφάσισες ότι είσαι πολύ νέος για να χαλιέσαι τόσο. Ντόλτσε βίτα. Είναι αλήθεια ότι μετά από μια μεγάλη σχέση, έχεις αποκτήσει χρυσό μετάλλιο στο σπορ που λέγεται “Αυτό που θέλουν οι γυναίκες”. Είναι εύκολο (ντάξει, σχετικά, αν είσαι ο πρώτος ξάδερφος του Κουασιμόδου είναι πιο δύσκολο) να ρίξεις μια γκόμενα (στην παράγραφο αυτή έτσι θα της αναφέρω, λόγω κλίματος κειμένου και όχι μισογυνισμού) στην αγκαλιά και στο κρεβάτι σου. Τα αρχικά στάδια της προηγούμενης πιθανότητας γίνονται ένα φανταστικό παιχνίδι στα χέρια σου και βέβαι απλοποιούνται στο ύψιστο βαθμό. Έτσι, γίνεσαι μυστηριώδης στα μάτια της (δε μιλάς πολύ γιατί απλά βαριέσαι), είσαι αλήτης και κακό παιδί, ωθώντας τη να σε κερδίσει (απλά κυνηγάς και άλλες παράλληλα), είσαι επιλεκτικός και με υψηλά στάνταρ (τη γράφεις δηλαδή συστηματικά), είσαι καλός ακροατής (την κοιτάς στα μάτια καθώς σου αραδιάζει ακατέβατα τα χαζά σώψυχά της και ακούς το σκορ του αγώνα στην απέναντι τηλεόραση) και τη σέβεσαι σαν άνθρωπο και προσωπικότητα (δεν της πιάνεις τον κώλο αμέσως). Παράλληλα με αυτό, την κάνεις να σε κυνηγήσει. Τονίζεις τις ατέλειές της, τη συγκρίνεις με όλες τις φίλες της, και τονίζεις πόσο πιο ωραία είναι μια άλλη μπροστά της. Και μόνο που βρίσκεσαι μαζί της παρά τα χάλια της, είναι αρκετό για να γίνει δική σου. Και επειδή θα φύγεις την επόμενη μέρα από το κρεβάτι της (και από τη ζωή της πιθανότατα), εκείνη πάντα θα σε αγαπά (γιατί κάθε γκόμενα προλαβαίνει να αγαπήσει μέσα σε ένα τρίωρο) και θα φταίει που δε μπόρεσε να ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες σου. Δημιουργείς με αυτό τον τρόπο παρακαταθήκη για το μέλλον (ένα μεγάλο καρνέ με τηλεφωνικούς αριθμούς) και ένα δίκτυο γνωριμιών που σε πηγαίνει από κρεβάτι σε κρεβάτι. Αν πάλι βαριέσαι να το ξεκινήσεις από την αρχή, μπορείς απλά να ξεκινήσεις με μια φίλη της πρώην που πάντα σε γούσταρε (πάντα υπάρχει, ψάξε τη).

Τελευταία καθαρή πιθανότητα. Ο μισογύνης. Δε θέλεις να γυρίσεις πίσω, για τους Χ,Ψ λόγους. Δε θέλεις να το παίξεις μάγος (πηδώ και εξαφανίζομαι) γιατί το έχεις ξανακάνει και το βαρέθηκες (άσε που χάνεις κάθε εμπιστοσύνη στις γυναίκες). Δε μπορείς πάλι να κάνεις κάτι από το μηδές. Είναι όλες πατσαβούρες, ηλίθιες, βλαμμένες. Δεν ξέρουν τι θέλουν. δεν ξέρουν τι τους φταίει. Και αν δεν τους φταίει τίποτα, θα ανακαλύψουν κάτι. Δεν αξίζει καμιά. Όλες χαζογκόμενες (ο χαρακτηρισμός εδώ λόγω καθαρού μισογυνισμού), όλες εύκολες, όλες τρώνε κουτόχορτο. Χάβουν αμάσητα την κάθε βλακεία που τους πλασσάρουν, τη μια μετά την άλλη. Η ενδιάμεση στενοχώρια κρατάει τόσο λίγο που ούτε χρυσόψαρο δεν τις κοντράρει. Πάντα το ίδιο αλάθητο, τα ίδια νεύρα, οι ίδιες δυσκολίες. Και πάντα στο απυρόβλητο, μια με “τα προβλήματα στα οποία δε μου στέκεσαι”, με τους αναδρομικούς καβγάδες, με τις χίλιες αφορμές και τις μηδενικές αιτίες, με τα σοβαρότερα θέματα που μόνο εκείνες ξέρουν, με τις “συζητήσεις” που πρέπει να γίνουν, με το ένα λάθος που αναιρεί χίλια καλά. Βαρέθηκα πια, τα ίδια και τα ίδια. Τι σκατά σύστημα είναι αυτό; Τους φαίρεσαι καλά; Μένουν μαζί σου. Τους φαίρεσαι χάλια; Καίγονται να γίνουν δικές σου. Τους φαίρεσαι μέτρια; Θα γίνετε φίλοι και μετά θα σε αγαπήσουν. Αλλά πάντα η βλακεία, βλακεία. Καμιά σκέψη σε βάθος χρόνου μεγαλύτερο της εβδομάδας (για να μην πω της μέρας). Καμιά ωριμότητα και συγκριτική ικανότητα. Καμία συνδιαστική σκέψη. Άι στο διάολο, θα μείνω μόνος μου να ησυχάσω. Να κάνω σχέση γιατί; Για να ψάχνω να δω γιατί με θέλει; Για το πέσιμο, για την έγκριση της παρέας και της κολλητής, για το ακριβό εστιατόριο, για τον ωραίο μου κώλο; Άντε ρε από δω χάμω…Δεν πάτε κάνα κομμωτήριο λέω εγώ…

Και κάπου εδώ οι βασικές πιθανότητες τελειώνουν. Το χρονικό πλαίσιο είναι μπαλαντερ. Κάθε μία μπορεί να φέρει την άλλη. Η σειρά μπορεί να αλλάξει και οι βασικές να τροποποιηθούν. Τι μας σώζει; Τίποτα…η ταβανοθεραπεία και η καλή παρέα.

1.Σε αγαπάω…και θα σε αγαπάω. Μη με ρωτάς κάθε τρεις και λίγο…αν θέλω, θα σου το πω, και θα είναι και αυθεντικό και αυθόρμητο.

2.Δε με ενδιαφέρει τι γράφουν τα ζώδια. Δε με απασχολεί, δε θέλω να ακούω για αυτά.Ούτε θέλω να ακούσω για αυτά στο πρώτο μας ραντεβού. Τι ζώδιο είμαι; Κουνάβι γλυκιά μου.

3.Έχω φίλους. Θέλω να τους βλέπω. Όχι συνέχεια αν σε πειράζει, αλλά αραιά και που.

4.Έχω και άλλα ενδιαφέροντα. Ελάσσονα αν θέλεις, αλλά για να παραμείνουν ενδιαφέροντα, θέλουν το χρόνο τους. Δε γυρίζει ολόκληρη η ζωή μου γύρω από σένα.

5.Είμαι άνθρωπος. Δε με αγόρασες, δε με νοίκιασες. Μη μου φέρεσαι έτσι.

6.Το κινητό δεν είναι τσίχλα. Μη με παίρνεις κάθε πέντε λεπτά όταν είμαι μακριά σου. Δεν έχω πάθει κάτι και δεν είμαι με άλλη. Πάρε το απόφαση.

7.Υπάρχουν και άλλες γυναίκες στον πλανήτη. Το ότι μπορεί να βρίσκεται κάποια κοντά μου (αποκλειστικά και μόνο από άποψη απόστασης) ή ότι μίλησα με κάποια (για οποιοδήποτε θέμα) δε σημαίνει ότι της την πέφτω και ότι θέλω να κοιμηθώ μαζί της.

8.Αν μου την πέφτει κατάλαβέ το ότι δε φταίω εγώ. Αν δεν την απομακρύνω κατηγόρησέ με.

9.Θέλω εσένα και μόνο εσένα. Διαφορετικά δε θα ήμουν μαζί σου.

10.Δε ζηλεύω. Μην προσπαθείς να με κάνεις να ζηλέψω γιατί μου φαίνεται γελοίο και παιδιάστικο.

11.Είμαι εγωιστής. Όχι μαζί σου.

12.Είμαι κτητικός. Μαζί σου.

13.Μη με πιέζεις. Αν θέλεις κάτι πολύ, μπορείς να το αποσπάσεις με άλλους τρόπους. Θα ενδώσω.

14.Μη με ζαλίζεις με πολλές συζητήσεις. Το ξέρεις ότι έχεις άδικο απότε παραδέξου το.

15.Ήθελες ισότητα, άρα οι χαζομάρες σου θα έχουν την ίδια βαρύτητα με τις δικές μου.

16.Σε απασχολεί κάτι; Πες το μου. Αναδρομικά παράπονα δε γίνονται δεκτά.

17.Οι ορμόνες σου σαν αιτιολογία δε θα γίνουν ποτέ δεκτές.

18.Δε θα τσακώνεσαι για πράγματα για τα οποία έχεις ήδη τσακωθεί. Είναι ψυχοφθόρο και βαρετό.

19.Ξεπεράσαμε ένα πρόβλημα; Το διαγράφεις. Αν δε μπορείς να το κάνεις, άντε στη μαμά σου. Αλλιώς τζάμπα ο κόπος.

20.Συγκρίνεις τη σχέση σου συνέχεια; Αν δε σου αρέσει μπορείς να φύγεις. Ο άλλος που είναι ευχαριστημένος δε σου φταίει σε τίποτα.

21.Ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, όχι το χειρότερο. Γίνε επιτέλους αισιόδοξη.

22.Έχεις νεύρα; Πιθανότατα έχεις άδικο. Επεξεργάσου το πριν τα εκφράσεις.

23.Περιμένεις να κάνει ο άλλος την πρώτη κίνηση; Γιατί δεν την κάνεις ποτέ εσύ;

24.Σου λείπω; πάρε με τηλέφωνο.

25.Δε μου αρέσουν οι χοντρές. Για να είμαι μαζί σου, προφανώς δεν είσαι. Μη με ρωτάς συνέχεια.

26.Είμαι ωραίος. Με κοιτάνε. Δε φταίω εγώ. Πάρε το απόφαση ότι είμαι μαζί σου και νιώσε καλά γι’αυτό.

27.Στήριξε με. Δεν υπάρχουν μόνο τα προβλήματά σου και ο ώμος μου για να στηριχτείς. Ζω και εγώ εδώ πέρα.

28.Έχω αισθήματα. Πληγώνομαι. Μπορεί να είμαι αξύριστος, δυό μέτρα και εκατό κιλά, αλλά κλαίω όταν παίζει το “Πράσινο Μίλι”.

29.Δεν είμαι εχθρός σου. Δεν προσπαθώ να σε εκδικηθώ για τις χαζομάρες που μπορεί να έχεις κάνει. Δεν υπάρχει οργανωμένο σχέδιο στο οποίο θέλω το κακό σου.

30. Είμαι μαζί σου γιατί σε αγαπώ και είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Εμπέδωσέ το.

Και η κατρακύλα συνεχίζεται. Τα μεγάλα πρακτορεία στοιχημάτων αρχίζουν και δίνουν αποδόσεις. Τα στοιχήματα απλά: 1.Θα καταλήξει ο firstdaylastday αλκοολικός; 2.Θα κάνει νέα σχέση μέσα στον επόμενο μήνα; 3.Ακόμα και να του δοθεί η ευκαιρία να κάνει νέα σχέση θα είναι ξεμέθυστος; 4.Θα κοπανήσει με το αυτοκίνητο σε κανά τοίχο και αυτό είναι το τελευταίο του post; 5.Θα περάσει ο καιρός και θα τα ξεχάσει όλα;

Για πόσο ακόμα θα συνεχίζεται αυτό; Έχω αρχίσει και νιώθω χάλια! Έλεος! Εγώ τα έκανα όλα σωστά! Give me a break (που λένε και στο χωριό μου, για να μην ξεχνιόμαστε). Ξεχάστε τα παλιά καλά παιδιά! Ξεκινάει ο μισογυνισμός και η απέχθεια…αλλά δε με βοηθούν οι καταστάσεις. Κάτι πρέπει να γίνει και σύντομα. Γιατί και η Σκανδιναβή φίλη μου τελείωσε, και οι μεγάλοι σκωτσέζοι ουισκοπαραγωγοί θα αρχίσουν σε λίγο να σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Για να μη μιλήσω για το συκώτι μου που κοντεύει να πιάσει υπογάστριο και τους γείτονες που θα με βλέπουν σε λίγο και θα θέλουν να πάρουν το 100 για να αναφέρουν θέαση πιθανού δραπέτη. Αλλά το blogging είναι ψυχοθεραπευτικό! Αυτό μου ανέφερε ο προσωπικός μου ψυχίατρος, αλλά που θα πάει, τον βλέπω σε λίγο να ξεκινά να συνταγογραφεί με μανία (ασύμφορο, μια και το λίθιο έχει ανέβει στα ύψη, και το Xanax έχει καταντήσει φασονάκι που το γράφει και ο τελευταίος παθολόγος, πάντα μαζί με ένα Nexium, μην πειράξει το στομαχάκι – βλέπε Σπύρος). Κουράστηκα και έχω συνηθίσει αλλιώς…βαρέθηκα να είμαι τόσο χάλια και να περνάω τόσο καλά όταν είμαι με φίλους (παθολογικό που λέει και ο φίλος μου, να έχεις τέτοιες μεταπτώσεις). Και έχει περάσει και λίγος καιρός. Έμαθα τουλάχιστον και ένα καλό νέο. Ο …. δεν είναι πια μόνος. Μπράβο μικρέ! Πάντα τέτοια…και κοίτα να το χαρείς. Γιατί είσαι ένα από τα παιδιά που περιγράφω σε άλλο post, και σου αξίζει να είσαι καλά. Με την ίδια λογική, εμένα δε μου αξίζει…έχω κάνει πολλά και έχω ζήσει πολλά περισσότερα, τόσα που θα έχω το δικό μου ρεζερβέ καζάνι για τον αιώνα τον άπαντα!Αλλά και πάλι είναι άδικο…γιατί μου λείπει και ήμουν σωστός…και ακόμα είμαι (άλλωστε γιατί να πονάει τόσο). Και γιατί δεν έγινε κάτι συνταρακτικό…υπήρχε αγάπη…η αγάπη δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα…

Ξυπνάς κάποια στιγμή και ως δια μαγείας αρχίζεις και διαπιστώνεις ότι ο πωπός και το στήθος της Μαιρούλας που κάθεται μπροστά σου (εκεί που καθόταν δηλαδή εδώ και χρόνια) σε ενδιαφέρει πλέον περισσότερο από την ομαδάρα και το ποδόσφαιρο στην αυλή του σχολείου. Μαζί με τον πωπό της Μαιρούλας, ξεδιπλώνει ένας ολόκληρος κόσμος που περιλαμβάνει μουσικές όπου ακούς τους στίχους και οι τραγουδιστές δε γκαρίζουν με τα λιγδιασμένη αλογοουρά τους στο στόμα, εξόδους (κρυφά αρχικά και μετά φανερά), περιοδικά με υπέροχες φωτογραφίες απείρου καλλιτεχνικού κάλλους, νέες πτυχές της έβδομης τέχνης εικονοκεντρικές και χωρίς διαλόγους (παρά μια γλώσσα εύκολα κατανοητή, χαραγμένη σε κάθε αντρικό υποσυνείδητο) και χίλια άλλα. Το πρόβλημα είναι το πρώτο βήμα. Άντε κάτι χοροί με τα χίλια ζόρια στα πάρτυ, παλιά “μπλουζ”, Bryan Adams στα δικά μου χρόνια, με τα κοριτσάκια στη μια μεριά του σαλονιού και τα αγοράκια στην άλλη να οργανώνουν σχέδια για το πώς και ποιος θα ξεκινήσει, και τελικά την ιδρωμένη κατάληξη του χορού όπου ανάμεσα στο ζευγάρι χώραγε να περάσει τριαξονική νταλίκα, κάτι μπουκάλες με το φοβερό και τρομερό φιλί στο στόμα, που όλοι το ήθελαν και όλοι όταν ερχόταν η σειρά τους εξεγείρονταν και έμενε στη σκέψη, κάτι δωράκια στα κρυφά στις 14 Φλεβάρη, κάτι τηλέφωνα με τις ώρες, κάτι ατελείωτες ώρες ονειροπόλησης…Και εκεί που είναι όλα ωραία και καλά, δεν προλαβαίνεις να τη δεις τη Μαιρούλα μετα το σχολείο, γιατί ανεβαίνει σε ένα μηχανάκι ή μπαίνει σε ένα αυτοκίνητο άρον άρον και φεύγει. Και όχι μόνο η Μαιρούλα, αλλά και η Αννούλα (όχι η γνωστή μικρή Αννούλα, αυτή δεν ανεβαίνει γιατί δεν έχει χεράκια) και η Θεοδώρα και η Κατερίνα και η Ρούλα και η Τίνα και και και…Τι έγινε ρε παιδιά; Ούτε στα πάρτυ έρχονται, ούτε στην αυλή μας κάνουν παρέα, ούτε πια κάνουν γυμναστική (γιατί είναι πολύ μπανάλ να ιδρώνεις) και αν τις συναντήσεις στο δρόμο δε θα γυρίσουν να σε κοιτάζουν, δε μπα να φωνάζεις δέκα ώρες, και πάλι αν τις γνωρίσεις. Γιατί είναι απασχολημένες να κοιτάνε στα μάτια το μαντράχαλο που τις περνάει από δύο έως εικοσιδύο χρόνια, κρεμασμένες σε ένα μπράτσο στιβαρό, που ανήκει σε ένα στήθος που το σκεπάζει τουλάχιστον ένα Αρμάνι πουκάμισο πάνω από ένα τζηνάκι Diesel και τα απαραίτητα μοκασίνια (σε λευκό παρακαλώ). Πώς να το συναγωνιστείς αυτό, που η τελευταία αγορά σου ήταν τα καινούρια Nike και ένα PlayStation και θεωρείς τέλειο ντύσιμο το φούτερ με τζην και αθλητικά; Που δεν έχεις ένα μηχανάκι (ούτε ποδήλατο εδώ που τα λέμε), που δεν ξυρίζεσαι καλά καλά, που δε σου αρέσει ρε παιδί μου ο καφές (σκατά είναι) και δεν ακούς στην τελική Πέγκυ και Καρρά για να φτιαχτείς αλλά Αλκίνοο και Πυξ Λαξ; Αναγκαστικά μένεις μπακούρι (εκτός και αν το γυρίσεις στις μικρότερες, οπότε και θα διαιωνίσεις την κατάσταση, άρα συνεχίζεις την παράδοση της μαλακίας και πληγώνεις τα καλά παιδιά που αύριο θα αγαπήσουν) και κάνεις την ταβανοθεραπεία σου. Και πίστεψε με αρχηγέ, κοίτα να την κάνεις καλά, γιατί μόνο θα κερδίσεις…Θα μάθεις τι θέλουν, τι τις εξιτάρει, τι τις τραβάει και με ποιον τρόπο μπορείς να τισ κάνεις δικές σου..και όλα αυτά κοιτώντας και μόνο. Μπορείς να γίνεις ο ώμος όπου θα στηριχτεί να κλάψει η Μαιρούλα (που τη θέλεις τόσο) επειδή την πλήγωσε ο εκάστοτε βλάκας; Κάντο όσο και να πονά…γιατί έτσι μόνο θα μάθεις…θα πονέσεις και θα βγεις αλλιώτικος άνθρωπος. Κοίτα γύρω σου και άνοιξε τα μάτια σου καλά. Θέσε τους δικούς σου όρους. Δες τι περνάει..όχι για να παραμυθιάσεις και εσύ, αλλά γιατί μόνο έτσι θα αποκτήσεις το πλεονέκτημα για την πρώτη προσέγγιση. Δε χρειάζεσαι κάτι άλλο. Τα υπόλοιπα τα φέρνει η στιγμή και μόνο αυτή. Αλλά το πρώτο βήμα θα μάθεις να το κάνεις με όποιον τρόπο και αν χρειάζεται, γιατί απλά έτσι λειτουργέι το σύστημα, και εσύ πρέπει να επιβιώσεις μέσα σε αυτό. Σιχαίνεσαι τα ζώδια; Άσε τη να σου μιλήσει για αυτά και κάνε ότι ενδιαφέρεσαι. Μην κρεμαστείς πάνω της από την πρώτη στιγμή. Μην της δείξεις ότι θα πάρει τα πάντα από σένα. Μην την ανεβάσεις στα σύννεφα γιατί θα μείνει εκέι και θα σε ρίξει κάτω. Μην της στέλνεις χίλια μηνύματα τη μέρα. Μη θυμηθείς το όνομά της. Να είσαι πάντα κοντά της αλλά για λίγο. Μην της ανοίξεις την ψυχή σου σαν βιβλίο. Μείνε κοντά και κράτα τις αποστάσεις σου. Γίνε προσιτός και παράλληλα απροσδιόριστα μυστηριώδης. Ασχολήσου μαζί της αλλά θέσε χρονικά όρια. Δείξε της ενδιαφέρον αλλά στην τελική πείσε εκείνη ότι σε θέλει. Κάνε τη να προσπαθήσει εκείνη να σε κερδίσει. Και μόλις τη φιλήσεις για πρώτη φορά, σου δίνω το δικαίωμα να της πεις πόσο ερωτευμένος είσαι, και πόσο ήθελες να δοκιμάσεις το φιλί της…γιατί ξέρω ότι θα το εννοείς. Και μόνο τότε θα το καταλάβει και εκείνη. Και άκου με, μπορεί να είναι δύσκολο και να αργήσει, αλλά θα ζήσεις περισσότερα σε ένα φιλί παρά σε δέκα σχέσεις του καφέ. Πρόσεχε όμως…υπάρχει ένα πρόβλημα…γιατί είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι θα δοθείς ολόψυχα. Όταν αυτό χαλάσει, το επόμενο βήμα θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Γιατί θα ζητάς κάτι ακόμα πιο καλό. Και έχοντας μάθει να χειρίζεσαι κάθε άνθρωπο και κάθε γυναίκα, θα είναι πιο εύκολο να εκδικηθείς παρά να δώσεις την ευκαιρία πρώτα στον εαυτό σου και μετά σε κείνη. Δώσε χρόνο σε κάθετι που γνωρίζεις. Μάθε το, μην προτρέχεις, μη βγάζεις βιαστικά συμπεράσματα. Θα είναι σωστά τις περισσότερες φορές αλλά μη βιάζεσαι να φύγεις επειδή απλά λειτούργησε αυτό που έμαθες να κάνεις…στο κάτω κάτω για το λόγο αυτό το έμαθες. Άρα δώσε μια ευκαιρία στον εαυτό σου, μην τον κατηγορείς για τη μοναξιά του και το κενό που θα έχεις στην καρδιά. Τα καλύτερα θα έρθουν, και να είσαι σίγουρος ότι θα είναι όντως καλύτερα. Όπως είπε και ο Eric Draven ”It can’t rain all the time…” (με επιμονή μάλιστα μια και το ασπαζόταν ακόμα και μετά το θάνατό του), μάθε να ζεις και να αγαπάς, να ζεις για να αγαπάς, να αγαπάς για να ζεις….(και με λίγη βοήθεια από τον εαυτό σου για να γίνουν όλα λιγάκι πιο εύκολα).