Αυτή είναι η ιστορία του Σπύρου, του Γιώργου και του Παναγιώτη, τριών άξιων στελεχών του γνωστού πια ΕΣ! Μια πραγματική ιστορία. Το χρονικό πλαίσιο δεν έχει σημασία…σημασία έχουν τα γεγονότα. Και τα γεγονότα στην περίπτωσή μας, μιλούν από μόνα τους. Η ιστορία θα ξεκινήσει μια μέρα σαν όλες τις άλλες, όπου οι τρεις φίλοι, καθίσμενοι σε ένα γραφείο το πρωί, έπιναν τον καφέ τους, κάπνιζαν το ναργιλέ τους και διασφάλιζαν την εδαφική ακεραιότητα της χώρας ενώ παράλληλα ασκούσαν και το ευγενές λειτούργημα του γιατρού, υπεύθυνοι νοσοκομείου στρατιωτικού σε ακριτικό νομό. Λίγο πιο πέρα, σε ένα άλλο γραφείο, οι μικροί έφεδροι σκλάβοι γιατροί είχαν ήδη ξεκινήσει τη δουλειά, πάντα αντιμέτωποι με τη γκρίνια των ασθενών (πραγματικών και μη) και το τέρας της γραφειοκρατίας. Αρτιότατα εκπαιδευμένοι από τους τρεις ανωτέρους τους, έφερναν εις πέρας το έργο τους χωρίς να τους ενοχλούν (πώς να προστατέψεις τη χώρα σου και να φροντίσεις τους στρατιώτες των οποίων έχεις την ευθύνη αν δεν έχεις πιει κανα-δυο καφέδες και αν δεν έχεις πει και καμιά κουβέντα σαν άνθρωπος). Ο Σπύρος όμως ποτέ δεν τους άφηνε μόνους για πολλή ώρα. Έτσι λοιπόν, μετά από λίγο (κανα δύωρο) θα επισκεπτόταν τα ιατρεία πανέτοιμος πια να ξεδιπλώσει το ιατρικό του ταλέντο και να ξεκουράσει τους γιατρούς του. Βλέποντας όμως την ετοιμότητα και την αποτελέσματικότητά τους (πράγμα που το οφείλουν αποκλειστικά στον εκπαίδευση που τους παρείχε, ιατρική και μη) και μη θέλοντας να κόψει την ορμή τους, μετά την τριάντα δευτερολέπτων επίσκεψή του, κατηφόριζε εκτός στρατοπέδου για να προσφέρει τις υπηρεσίες του και αλλού. Και πού καλύτερο μέρος από το ιδιωτικό του ιατρείο, όπου περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του πρωινού του, προφασιζόμενος ότι βρίσκεται σε υπηρεσιακά θελήματα λόγω μετριοφροσύνης προφανώς για να μην εισπράξει τα μπράβο των ανωτέρων του. Αλλά και ο Γιώργος δεν πήγαινε πίσω! Άριστος επιστήμων, πληθωρική προσωπικότητα, δε χωρούσε στους τοίχους ενός στρατιωτικού νοσοκομείου! Έτσι λοιπόν, πρόσφερε για καλή τύχη όλων τις υπηρεσίες του σε ιδιωτικό ιατρικό φορέα της περιοχής, όπου εκεί είχε τα μέσα και το πεδίο να αναπτύξει τις ιατρικές του ικανότητες και να γίνει ακόμα καλύτερος για να προσφέρει τις υπηρεσίες αυτές στην πατρίδα! Ήταν λοιπόν λογικό η διαδικασία αυτή να τον εξαντλεί σωματικά και ψυχικά και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες (βλέπε καφές) να περνά τα πρωινά του κοιμώμενος στην προσπάθειά του να μαζέψει δυνάμεις να συνεχίσει! Ο Παναγιώτης, γνωρίζοντας και επικροτώντας όλα αυτά, αισθανόταν πάντα περήφανος για τους φίλους του ενώ παράλληλα προσπαθούσε να κρατήσει και τις τυπικές αποστάσεις από τους εφέδρους γιατρούς, μη ασχολούμενος με την ιατρική. Φαινομενικά όμως! Πάντα το ενδιαφέρον του για την υγεία των στρατιωτων ήταν τέτοιο που διάβαζε προσωπικά κάθε αναφορά που περνούσε από τα χέρια του και την ξεψάχνιζε κυριολεκτικά, αναζητώντας παραλήψεις και τυχόν σφάλματα. Με μια τέτοια ομάδα, κάθε γονιός με παιδί σε υπηρεσία, μπορεί να κοιμάται ήσυχα. Βρίσκονται σε καλά χέρια.