Και αν τελικά σου λείπει τόσο, γιατί υπάρχει μόνο αυτή και καμία άλλη; Και αν την αγαπας τόσο που δε μπορείς να σκεφτείς τη ζωή σου χωρίς αυτή; Και αν τόσο καιρο μάζευες απλά αυτοεκτίμηση και αξιοπρέπεια για να έχεις αποθέματα να τσαλακώσεις όταν γυρίσεις πίσω ακόμη και αν δε φταις;

Και αν αυτή πει ένα μεγάλο όχι…..

Σήμερα ξεκινά η περίοδος αυτοτιμωρίας, επίσημα (σα να λέμε, ανοίγει η κυνηγετική περίοδος). Ξεκινάμε με κάτι βαρύ, Vanilla Sky και αμέσως μετά Angel Eyes στο DVD. Αν είστε ακόμη όρθιοι όπως εγώ μετά από αυτό το overdose αυτολύπησης, κλάματος και ιδανικής αγάπης (κακό του κεφαλιού σας, δε βάλατε μυαλό, οε οε οε!), το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να βγείτε μια βόλτα! Έχει βγάλει κρύο και όλοι περπατάνε αγκαλιά και χεράκι χεράκι (και εσύ μόνος σου βέβαια). Αν το αντέξετε και αυτό, τότε χρειάζεστε βοήθεια από ειδικό (πλάκα κάνω, αυτή τη βοήθεια τη χρειάζεστε έτσι και αλλιώς αφού με διαβάζετε)! Βάλτε το κερασάκι στην τούρτα. Παλιά τραγούδια, αρχίζοντας από Βασιλάκη Καρρά μέχρι Θάνο Μικρούτσικο (γιε μου πού πας, μάνα θα πάω στα καράβια – καλή προοπτική, σίγουρα ένσημα, κακό ωράριο) και από Παντελή Θαλασσινό μέχρι Πυξ Λαξ (κατά προτίμηση το “Πόλη χιόνι” – έχω χάσει καιρό το δικαίωμα, να σ’αντικρύζω καθώς θα χαράζει). Αν και αυτό δεν πιάσει, ξεκινήστε νε βλέπετε παλιές φωτογραφίες της παρέα με όλα τα καλόπαιδα από τη Σκωτία ( το John, τον Grant, τον Dewar και το παλικάρι από το Τενεσι, τον Jack). Αν είστε ακόμη όρθιοι μετά από αυτό, τότε οι επιλογές μειώνονται

α. Δεν είστε πληγωμένοι

β.Έχετε σχέση

γ.Παραλείψατε κάποιο στάδιο

Αν παρόλα αυτά είστε καλά και δεν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, τότε είστε απλά ζώα και δε σας αξίζει σχέση. Ου ρε να χαθείτε….

Τελείωσε επιτέλους η χτεσινή μέρα…μια μέρα που άνετα παίζει για την πρώτη πεντάδα στο top 10 των χειρότερων ημερών που μπορώ να θυμηθώ! Ντάξει, αν κάτι ξεκινήσει στραβά κτλ…αλλά δεν πάει έτσι! Δεν είναι δυνατό να είναι δέκα και μισή το βράδυ και να τρέμω επειδή έμενε ακόμα μιάμιση ώρα για να φτάσουμε επιτέλους στο σήμερα! Άκου να δεις…ξεκίνησε καλά (με μια απροσδιόριστη αίσθηση γλυκιάς προσμονής μπορώ να πω) και προχωρούσε αργά και βαρετά προς το μεσημεράκι….εκεί κάπου αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια και η απαισιοδοξία, αρχίζω και σκέφτομαι χίλια άσχημα σενάρια και ατό με αφήνει με έναν κόμπο στο στομάχι….δεν πτοούμαι, ετοιμάζομαι να κατέβω για καφέ! Τι το ήθελα….πέντε λεπτά πριν φύγω χτυπάει το τηλέφωνο και διαβάζω στο μήνυμα “έχω άσχημα νέα”.Θάνατος στους αγγελιαφόρους κακών ειδήσεων!!!Τα νέα δεν ήταν τραγικά, αλλά στο μυαλό μου μετά από τόση σκέψη και επεξεργασία, μοιάζαν να γκρεμίζονται όλα…και έτσι απέκτησα εκείνο το μικρό πράσινο ανθρωπάκι με το σφυρί που κοπανάει το κεφάλι μου από μέσα, από χτες το απόγευμα μέχρι σήμερα…Άλλος εγώ!!! Δεν παίζει, θα κατέβω για καφέ. Δεν προλαβαίνω να καθίσω, ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. “Χώρισα” μου λέει ένας φίλος. Πλάκα μου κάνετε ρε; Έτσι χωρίζει ο κόσμος, γελώντας; Άντε σοβαρευτείτε, δε θέλετε να γίνετε σαν εμένα…πάρε την τηλέφωνο να τα βρείτε! Αν όχι, έλα να πιούμε μέχρι να γίνουμε χάλια. Τρώω τη φρίκη μου λοιπόν σαν καλό παιδί, και κάπου εκεί πέφτει και το τρίτο τηλεφώνημα….άλλα κακά νέα, τα χειρότερα αυτή τη φορά….πίνω τον καφέ μου σαν κυνηγημένος και γυρνάω στο σπίτι (ανάσες, γουουου-ζααααααα και διάφορα άλλα για εσωτερική χαλάρωση κτλ) και μπαίνει και το τελευταίο καρφί στο φέρετρο με τα τελευταία νέα των έντεκα και μισή (σιγά μη δε χτυπούσε το ρημάδι, εγώ φταίω που το σηκώνω). Ποιος μαλάκας είπε ότι αν θέλεις κάτι πολύ όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το πετύχεις; Έχει δει τι γίνεται με τη ζωή μου; Χα! Έλα μεγάλε προς τα δω να σου μάθω εγώ να ξεσηκώνεις τον απλό κοσμάκη με τέτοιες παπαριές άλλη φορά….Και πού’σαι, παιδί; Μην ξαναγράψεις βιβλίο έχοντας πάρει κρακ. Σε χαλάει….

Ο Θεός είναι ένα κακό παιδί με μεγενθυντικό φακό και εγώ το μυρμήγκι του….που θα πάει αυτή η βαλίτσα…..

Πάντως σήμερα στέκομαι στα πόδια μου (λίγο κουνάει το πάτωμα, αλλά δε βαριέσαι). Δοκίμασε και άλλο, θα μείνω όρθιος.

Αρχίζουν και διαμορφώνονται σιγά σιγά μικροί κανόνες για να μπορείς να κρατιέσαι σε μια ισορροπία ανάμεσα στο βούρκο και το τρίτο πάτωμα δεξιά. Και επειδή εγώ άργησα να τους καταλάβω (αν και τελικά εκεί καταλήγουν όλοι) σας τους παραθέτω για να τους ακολουθήσετε (αφού βέβαια χωρίσετε – αν πάλι έχετε άλλο λόγο, κανένα πρόβλημα, απλά αλλάξτε το αντικείμενο). Απαράιτητα αφήστε κάτι (κατά προτίμηση μικρό, όχι έναν τοίχο γεμάτο φωτογραφίες) σε εμφανές σημείο που θα σας θυμίζει το λόγο για τον οποίο είστε χάλια. Η συνεχής τριβή μαζί του θα σας κάνει να το αποδεχτείτε πιο εύκολα. Ασχοληθείτε με κάτι (όχι απαραίτητα δημιουργικό (σιγά μη μπορέσετε να κάνετε κάτι δημιουργικό σε αυτά τα χάλια), για παράδειγμα αναπληρώστε το κενό με την αναζήτηση του αντιστοίχου! Προσοχή όμως! Κάντε μια καλή επιλογή, με την έννοια ότι θα ήταν καλό να κυνηγήσετε κάτι όσο το δυνατόν πιο άπιαστο. Τον περισσότερο χρόνο απλά θα ονειρεύεστε το ιδανικό του να το κατακτάτε και αυτό θα σας αρκεί, τίποτα περισσότερο. Και όσο πιο απλησίαστο, τόσο καλύτερο το όνειρο και τόσο δυσκολότερη η απογοήτευση (ντάξει, μη μου πεις τώρα μου χάλασε το Γιούγκο και ονειρεύομαι Φεράρι, άρα πάω αντιπροσωπεία. Καλύτερα αγόρασε έναν κουμπαρά και βάζε μέσα ένα ευρώ τη μέρα. Τον υπόλοιπο χρόνο σκέψου τον εαυτό σου να την οδηγεί). Μην πέσεις με τα μούτρα σε κάτι. Ασχολήσου με τα πάντα (πλέξιμο, βελονάκι, οριγκάμι, μαγειρική, παρατήρηση πουλιών, συλλογή με πεταλούδες) αλλά από λίγο. Χίλιες μικρές επιτυχίες είναι καλύτερες από μια μέτρια αποτυχία. Πέσε με τα μούτρα στην ενδοσκόπηση και την αναβίωση του παρελθόντος. Θυμήσου πότε ήσουν χαρούμενος και κοίτα να ξαναφτιάξεις τις συνθήκες για μια αντίστοιχη χαρά με διαφορετικά πλαίσια τώρα. Κάνε μια ανασκόπηση των κεκτημένων όσο πιο συχνά μπορείς. Ο ήλιος ξημερώνει κάθε μέρα βρέξει χιονίσει, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν αξίζει σα μια μικρή χαρά. Επαναπροσδιόρισε τις προτεραιότητές σου. Μεγαλύτερη χαρά και ικανοποίηση μπορείς να βρεις σε οτιδήποτε. Κυνήγησέ το. Α….και για να μην το ξεχάσω….Υπάρχουν 2 και μόνο 2 βασικοί κανόνες μέσα σε όλα αυτά.

1.ΜΗΝ κόψεις το τσιγάρο και το ποτό

2.Αν όλα αποτύχουν, πάρε σκύλο. Δε μουρμουράει, δε γκρινιάζει, δε θέλει ψώνια, δε μιλάει, δεν αφήνει υπονοούμενα. Είναι χαρούμενος, κουνάει την ουρά του, είναι λυπημένος, δώσε του ένα μπισκότο και πάλι θα την κουνάει.

(3.Πάρε πολλά μπισκότα για σκύλους. Σιγά μην είναι χαρούμενο το ζωντανό αν εσύ είσαι μέσα στη μαύρη μιζέρια)

1.Σε αγαπάω…και θα σε αγαπάω. Μη με ρωτάς κάθε τρεις και λίγο…αν θέλω, θα σου το πω, και θα είναι και αυθεντικό και αυθόρμητο.

2.Δε με ενδιαφέρει τι γράφουν τα ζώδια. Δε με απασχολεί, δε θέλω να ακούω για αυτά.Ούτε θέλω να ακούσω για αυτά στο πρώτο μας ραντεβού. Τι ζώδιο είμαι; Κουνάβι γλυκιά μου.

3.Έχω φίλους. Θέλω να τους βλέπω. Όχι συνέχεια αν σε πειράζει, αλλά αραιά και που.

4.Έχω και άλλα ενδιαφέροντα. Ελάσσονα αν θέλεις, αλλά για να παραμείνουν ενδιαφέροντα, θέλουν το χρόνο τους. Δε γυρίζει ολόκληρη η ζωή μου γύρω από σένα.

5.Είμαι άνθρωπος. Δε με αγόρασες, δε με νοίκιασες. Μη μου φέρεσαι έτσι.

6.Το κινητό δεν είναι τσίχλα. Μη με παίρνεις κάθε πέντε λεπτά όταν είμαι μακριά σου. Δεν έχω πάθει κάτι και δεν είμαι με άλλη. Πάρε το απόφαση.

7.Υπάρχουν και άλλες γυναίκες στον πλανήτη. Το ότι μπορεί να βρίσκεται κάποια κοντά μου (αποκλειστικά και μόνο από άποψη απόστασης) ή ότι μίλησα με κάποια (για οποιοδήποτε θέμα) δε σημαίνει ότι της την πέφτω και ότι θέλω να κοιμηθώ μαζί της.

8.Αν μου την πέφτει κατάλαβέ το ότι δε φταίω εγώ. Αν δεν την απομακρύνω κατηγόρησέ με.

9.Θέλω εσένα και μόνο εσένα. Διαφορετικά δε θα ήμουν μαζί σου.

10.Δε ζηλεύω. Μην προσπαθείς να με κάνεις να ζηλέψω γιατί μου φαίνεται γελοίο και παιδιάστικο.

11.Είμαι εγωιστής. Όχι μαζί σου.

12.Είμαι κτητικός. Μαζί σου.

13.Μη με πιέζεις. Αν θέλεις κάτι πολύ, μπορείς να το αποσπάσεις με άλλους τρόπους. Θα ενδώσω.

14.Μη με ζαλίζεις με πολλές συζητήσεις. Το ξέρεις ότι έχεις άδικο απότε παραδέξου το.

15.Ήθελες ισότητα, άρα οι χαζομάρες σου θα έχουν την ίδια βαρύτητα με τις δικές μου.

16.Σε απασχολεί κάτι; Πες το μου. Αναδρομικά παράπονα δε γίνονται δεκτά.

17.Οι ορμόνες σου σαν αιτιολογία δε θα γίνουν ποτέ δεκτές.

18.Δε θα τσακώνεσαι για πράγματα για τα οποία έχεις ήδη τσακωθεί. Είναι ψυχοφθόρο και βαρετό.

19.Ξεπεράσαμε ένα πρόβλημα; Το διαγράφεις. Αν δε μπορείς να το κάνεις, άντε στη μαμά σου. Αλλιώς τζάμπα ο κόπος.

20.Συγκρίνεις τη σχέση σου συνέχεια; Αν δε σου αρέσει μπορείς να φύγεις. Ο άλλος που είναι ευχαριστημένος δε σου φταίει σε τίποτα.

21.Ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, όχι το χειρότερο. Γίνε επιτέλους αισιόδοξη.

22.Έχεις νεύρα; Πιθανότατα έχεις άδικο. Επεξεργάσου το πριν τα εκφράσεις.

23.Περιμένεις να κάνει ο άλλος την πρώτη κίνηση; Γιατί δεν την κάνεις ποτέ εσύ;

24.Σου λείπω; πάρε με τηλέφωνο.

25.Δε μου αρέσουν οι χοντρές. Για να είμαι μαζί σου, προφανώς δεν είσαι. Μη με ρωτάς συνέχεια.

26.Είμαι ωραίος. Με κοιτάνε. Δε φταίω εγώ. Πάρε το απόφαση ότι είμαι μαζί σου και νιώσε καλά γι’αυτό.

27.Στήριξε με. Δεν υπάρχουν μόνο τα προβλήματά σου και ο ώμος μου για να στηριχτείς. Ζω και εγώ εδώ πέρα.

28.Έχω αισθήματα. Πληγώνομαι. Μπορεί να είμαι αξύριστος, δυό μέτρα και εκατό κιλά, αλλά κλαίω όταν παίζει το “Πράσινο Μίλι”.

29.Δεν είμαι εχθρός σου. Δεν προσπαθώ να σε εκδικηθώ για τις χαζομάρες που μπορεί να έχεις κάνει. Δεν υπάρχει οργανωμένο σχέδιο στο οποίο θέλω το κακό σου.

30. Είμαι μαζί σου γιατί σε αγαπώ και είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Εμπέδωσέ το.

Πόσο περίεργο φαίνεται απ’έξω… Δεν πέρασαν καλά καλά λίγες μέρες και βλέπω παντού σχέσεις και χεράκια και αγκαλιές και φιλάκια και ένα κάρο πράγματα που με κάνουν να θέλω να αρπάξω το αλυσοπρίονο την ώρα που θα τραγουδάω το “Σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι”…Σε λίγη ώρα όμως μου περνάει και το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κάτσω αγκαλιά με την καινούρια φίλη μου (την Absolut – από Σουηδία η κοπελιά) και τον καινούριο καλύτερο μου φίλο (τον εκάστοτε μπάρμαν) και να κλαίω τη μοίρα μου μέχρι να μου φανούν όλα πιο όμορφα. Και πάντα έτσι γίνεται…αλλά το δύσκολο κομμάτι είναι η επιστροφή στο σπίτι, αυτό το δεκαλεπτάκι που είναι ικανό να σε κάνει τόσο χάλια και το οποίο μισώ με τόσο πάθος. Το δεκαλεπτάκι εκείνο που σκέφτεσαι ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να σε κρατήσει όρθιο, που σκέφτεσαι ό,τι είδες έξω και σε διέλυσε. Το κάθε βλέμμα του οποίου αποδέκτης ήσουν κάποτε εσύ, κάθε φιλί που κάποτε έδινες και έπαιρνες, κάθε λέξη που κάποτε σε γέμιζε. Και όσο παράλογο και αν μου φαίνεται τι στιγμή εκείνη, γιατί ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά, εκείνη και μόνο εκείνη τη μικρή στιγμή το σαράκι της αμφιβολίας γίνεται ένα τεράστιο ερπετό που με καταβροχθίζει ολόκληρο και φτύνει τα κόκκαλά μου για πλάκα. Άντε να δούμε πόσο θα κρατήσει αυτό το βιολί γιατί σε λίγο βλέπω το Θεό να μου στέλνει τιμολόγιο για τον αέρα που αναπνέω.

Σιγά σιγά σχηματίζονται μικροί σταθεροί κανόνες κατάθλιψης. Κάθε σχέση που παλιά κορόιδευες, μοιάζει απότομα υπέροχη (απλά γιατί συνεχίζει να υφίσταται). Παρακολουθείς με μια μανία σχδόν αρρωστημένη κάθε ζευγάρι που περπατάει χεράκι χεράκι και φωναχτά εύχεσαι να τους πατήσει νταλίκα, ενώ από μέσα σου θα πούλαγες την ψυχή σου για να πάρεις τη θέση του έστω και για ένα τετράγωνο. Πέφτεις πάνω σε κάθε αισθηματική ταινία με κακό τέλος κατά προτίμηση. Αρχίζεις να ακούς τραγούδια του Βασίλη Καρρά και αισθάνεσαι μια πρωτόγνωρη ψυχική ταύτιση με τον τραγουδιστή (ειδικά μετά από κάθε ρούφηγμα αέρα). Ξεσκονίζεις παλιές κασέτες με βιντεοκλίπ των Aerosmith και Guns ‘n’ Roses και βλέπεις στο repeat το November Rain παρέα με τη Σκανδιναβή νέα φίλη σου. Παίρνεις το αυτοκίνητο και πηγαίνεις σε όλα τα μέρη που θα την πήγαινες ακούγοντας Βασίλη (όχι Καρρά αυτή τη φορά) μαζί με τη Σκανδιναβή (με μέτρο) και επιστρέφεις ακούγοντας απαραίτητα το “Ερωτικό” (του Πανούση, όχι της Αλεξίου). Θυμάσαι παλιές σχέσεις και φίλες και αναρωτιέσαι αν σε θέλει ακόμα η κοπέλα που καθόταν πίσω σου στην τρίτη δημοτικού – ο παραλογισμός σταματά γιατί θα σκεφτείς ότι έχει σχέση – και συνεχίζει αυτόματα μισώντας τη που σε ξέχασε τόσο εύκολα. Τελικά θα γυρίσεις να κοιμηθείς, αφού αναστενάξεις καμιά διακοσαριά φορές σα μαγκούφης γεροπαράξενος και πριν πέσεις για ύπνο (μια και η Σκανδιναβή θα έχει κάνει τη δουλειά της) θα επαναλάβεις σα θιβετιανό μάντρα ένα συρφετό χαρακτηρισμών απέναντι στις γυναίκες που ξεκινά από το γράμμα Α (άκαρδες, άπονες, άψυχες κτλ) και συνεχίζεται μέχρι το Π (παλιο…δε συμμαζεύεται) οπότε και σταματάς λόγω του πλήθους των επιθέτων, σα γνήσιος μισογύνης. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα…και όπως λένε στο χωριό μου, same shit, different day

Μόλις γύρισα από έξω…και ήταν πολύ καλά. Ξέρετε όμως τι πονάει περισσότερο από όλα; Το να δείχνεις ότι περνάς καλά…και να προσπαθείς να περάσεις καλά, ενώ το μυαλό σου παίρνες χίλιες στροφές και προσπαθέι να φέρει τα πράγματα σε μια ισορροπία. Όταν όλα καταρρέουν πιάνεσαι από κάτι πολύ μικρό και πολύ σαθρό συνήθως. Και επειδή την έχω πατήσει έτσι, προσπαθώ να μην το κάνω, αλλά τελικά φαίνεται να είναι προγραμματισμένο. Μια μικρή κίνηση σου θυμίζει, ένα νεύμα σου ξυπνάει μνήμες που προσπαθείς να θάψεις ή προσπαθείς να ξεπεράσεις. Μια λέξη σε φέρνει μπροστά σε προοπτικές που δεν υπάρχουν και στις οποίες εσύ στηρίζεις όνειρα και πλάθεις με τη φαντασία σου κάστρα και ιδέες, καταστάσεις και γεγονότα τα οποία καταλήγουν να σε πληγώνουν ακόμα περισσότερο χωρίς να έχουν συμβεί, χωρίς να έχουν πιθανότητα να συμβούν, και ακόμα και να γινόντουσαν πραγματικότητα θα ήταν σα να παίζεις σε στημένο παιχνίδι μια και δεν ξέρεις που πατάς και που πηγαίνεις. Συνήθως τρία ποτά με ζάλιζαν ευχάριστα, τώρα όμως μου δημιούργησαν μια διαύγεια επώδυνη…σα να βλέπεις μια ατέλεια σε ένα πολύ σκληρό λευκό φως, που μεγαλώνει τα πάντα…αναγνωρίζωτην κατάσταση αλλά δε μπορώ να κάνω τίποτα…αισθάνομαι ανίκανος να κινηθώ προς μια κατεύθυνση γιατί όλα φαίνονται μάταια και ανούσια. Στο κάτω κάτω, εκεί ήμουν, και εκεί πάλι βρέθηκα, μπλεγμένος στα ίδια δίχτυα του μυαλού που θέλουν το άσπρο να φαίνεται γκρίζο και το γκρίζο απροσδιόριστο. Σα να σε τυλίγει ένα σκοτάδι πιο βαθύ και από τη νύχτα, αγωνίζεσαι να νιώσεις φυσιολογικά, όμως η καχυποψία απέναντι στο κάθετι και ο φόβος (φόβος και όχι πεποίθηση, αν και διαφορετικά το βιώνεις) ότι γνωρίζεις την κατάληξη κάθε νέου πράγματος. Δε δοκιμάζεις. Η μπογιά σου περνάει, και τα ίδια κόλπα γίνονται πρωτότυπα για άλλη μια φορά. Αλλά αυτή τη φορά είναι πιο δύσκολο, γιατί η σύγκριση με το παρελθόν είναι αναπόφευκτη και αμείλικτη.Και η σύγκριση αυτή μιλάει για σταθερότητα, σιγουριά, προστασία και σεβασμό…κάτι που ξέρεις ότι δε θα μπορείς να δώσεις και αυτό θα είναι κατεξοχήν άδικο απέναντι στους γύρω σου. Απέναντι στον εαυτό σου; Αυτό δεν έχει σημασία. Έτσι και αλλιώς, όλα είναι δρόμος. Και όπως είπε και ένας φίλος απόψε, για τον πάτο: “Τόσα χρόνια βαρελάς, τέτοιον πάτο δεν ξανάδα!”. Τον βλέπω…περπατά μόνος..και συνεχίζει….

Έτσι χαρακτήρισε ένας φίλος πριν από λίγες μέρες το συναίσθημα του να πιάνεις πάτο…και έτσι φαίνεται να είναι πραγματικά. μόνο που εκεί που βρίσκεσαι στον πάτο και μαζεύεις σιγά σιγά τα κομμάτια σου, το έδαφος υποχωρεί και διαπιστώνεις πως μπορείς ακόμη να βρεθείς πιο κάτω, παγιδευμένος σε μια κατρακύλα που δεν έχει τελειωμό. Το ειρωνικό στην όλη διαδικασία είναι οτι ξέρεις πάντα τι σου φταίει (ή σχεδόν πάντα για να μην είμαι απόλυτος), αλλά από επιλογή τις περισσότερες φορές αφήνεσαι να πέσεις. Δεν αντιλέγω, πρόκειται για μια απίστευτα γόνιμη εσωτερική διαδικασία. Αλλά πολλές φορές πονάει τόσο πολύ και αφήνει τέτοια σημάδια που δύσκολα μπορείς να αντέξεις. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη παγίδα…θα ξαναγυρίσεις σε αυτό που σε πόνεσε (πεπεισμένος μέσα στην τρέλα του πόνου ότι όσα σε οδήγησαν μακριά είναι παιδιαρίσματα και μικροεμπόδια που δημιούργησε ο εγωισμός σου) ή θα συνεχίσεις να γλύφεις τις πληγές σου που ανοίγουν όλο και περισσότερο καταλήγοντας όλο και περισσότερο αντικοινωνικός, μακριά από κάθετι ζωντανό, ανθρώπινο και ζεστό, βουτηγμένος στη δυστυχία (που ο ίδιος δημιουργείς). Όσο για μένα, για άλλη μια φορά διάλεξα το δεύτερο. Τώρα πια σε αυτό το σημείο αδυνατώ να θυμηθώ τι με πόνεσε τόσο πολύ…το μόνο πια που θυμάμαι είναι το ότι πόνεσα και μάλιστα πολύ και για κάποιον περίεργο λόγο αισθάνομαι ότι πρέπει να συνεχίσω να πονάει για να επέλθει η κάθαρση. Και κάπου εκεί ξεκινάει και το τρίτο κύμα απογοήτευσης και αποπροσανατολισμού. Η σύγκριση…Η σύγκριση αυτού που έχασες (και επέλεξες να το χάσεις) με όλα όσα είχες κατά καιρούς, με όλα όσα έχεις τώρα, με όσα φαντάζεσαι ότι μπορεί να είχες, με όσα έχουν οι άλλοι γύρω σου και πάει λέγοντας. Αυτό από μόνο του δε μπορεί να σε τρελάνει (συνήθως είναι το κερασάκι στην τούρτα που σου προσφέρουν τα υπόλοιπα) γιατί σχεδόν πάντα καταλήγεις στα ίδια συμπεράσματα. Αυτό που έχουν οι άλλοι είναι πάντα ή λιγότερο από αυτό που είχες αλλά τους καλύπτει γιατί απλά δε μπορούν να νιώσουν τόσο βαθειά όσο εσύ. Όσα θα μπορούσες να έχεις είναι θεωρητικά και πιθανώς λιγότερα από αυτό που έχασες και είχες δοκιμάσει πρακτικά. Και όσα και αν αποκτήσεις, τίποτα δε μπορεί να σου καλύψει αυτό το τεράστιο κενό (στην καρδιά, άσχετα αν το νιώθεις στο στομάχι) που σου άφησε αυτό που άφησες να χαθεί…γιατί ακόμα και αν πονάς για κάτι που σε άφησε…στο τέλος εσύ φταις…γιατί το άφησες να φύγει. Και τι κάνεις γι΄αυτό…τίποτα. Γιατί είπαμε, είναι επιλογή ο πόνος, είναι και γόνιμος και πρέπει να κάνει τον κύκλο του. Που όσο πιο μεγάλος είναι, τόσο περισσότερα κατάλοιπα αφήνει και τόσο περισσότερο σκοτεινιάζει το βλέμμα. Γιατί είναι όμορφο να ζεις μέσα σε μια παράλληλη πραγματικότητα που ο κόσμος είναι σαν το Vanilla Sky και αγαπάς αυτό που δεν υπάρχει και δε μπορείς να φτάσεις….και όταν το αφήνεις να φύγει πεθαίνεις από αγάπη γι’αυτό. Γιατί είναι όμορφο να εξιδανικεύεις το κάθετι και να ζηλεύεις την ανέμελη στιγμή που θα γελάσεις χωρίς να πονάς. Γιατί έχει τόσο πολύ χρόνο και είσαι τόσο μπερδεμένος που οι διάλογοι με τον εαυτό σου δεν καταλήγουν ποτέ πουθενά, αλλά πάντα προλαβαίνεις να τον μισήσεις για το τι έχει καταλήξει να είναι. Γιατί ξέρεις πόσο δύσκολο θα είναι να ξανανιώσεις καλά….ή τόσο καλά. Και θα συνεχίσεις να ψάχνεις την κοπέλα που σταμάτησες να ψάχνεις, την κοπέλα που όταν δακρύζει, έξω βρέχει…και όταν βρέχει θα μουρμουράς “χίλια σύννεφα κλαίνε..δεν είσαι εδώ…”