Η διάσωση του στρατιώτη Κωλοβαράιαν (part 3) – Σήμερον, τρία έργα sex, δύο καράτε

Ο Γιώργος. Μια πληθωρική προσωπικότητα, αμφιλεγόμενη για πολλούς. Είναι γεγονός ότι δε μιλάει πολύ (για το επάγγελμά του) εντός της υπηρεσίας – έτσι και αλλιώς τον περισσότερο χρόνο αναπαύεται για τους λόγους που προαναφέραμε. Η ιδιωτική θέση όμως που κατέχει εκτός, είναι ικανή μα κλείσει τα στόματα όσων κακοηθέστατα τον κατηγορούν για αμάθεια. Έτσι και αλλιώς, πρόκειται για έναν άνθρωπο που δε θα σου δώσει τη μπουκιά στο στόμα. Σε προτρέπει να ασχοληθείς με το θέμα που σε απασχολεί αντί να σου προσφέρει έτοιμη τη γνώση που κατέχει. Ένας μεγάλος δάσκαλος, με ένα άριστο παιδευτικό σύστημα. Η γνώση του όμως δε σταματά στην ιατρική.

Λάτρης της έβδομης τέχνης και πρωταγωνιστής σε ερασιτεχνικές προσπάθειες είναι ικανός να παρακολουθεί για ώρες ανεξάρτητες παραγωγές (ιδίως ερασιτεχνικές και με ιδιαίτερη προτίμηση στα εγχώρια προιόντα, άντε και τα βαλκανικά) αναζητώντας με το έμπειρο μάτι του καταρτισμένου ερασιτέχνη βελτιώσεις και σκηνοθετικές ατέλειες.Διαθέτοντας μια μεγάλη συλλογή διαμαντιών του κινηματογράφου, είναι ικανός να απαριθμήσει από μνήμης πρωταγωνιστές, υποθέσεις και διαλόγους που ένας φυσιολογικός άνθρωπος δε θα μπορούσε ποτέ να αποστηθίσει. Λάτρης κάθε αντίστοιχης προσπάθειας προσπαθεί πάντα και παντού να πλουτίσει τις γνώσεις του και να προσφέρει την εμπειρία του στη βελτίωση των προσπαθειών αυτών.

Μια πολύπλευρη προσωπικότητα, ένας πραγματικός μελετητής της σημερινής κοινωνίας και του σύγχρονου ανθρώπου, δε διστάζει να συχγρωτιστεί με κάθε είδους άνθρωπο και να βρεθεί σε κάθε μέρος προκειμένου να αποκτήσει γνώση για κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής και διασκέδασης. Η ψυχή της παρέας, με άριστες γνώσεις του διασκεδάζειν, καπνίζειν και…καταναλώνειν αλκοόλ! δε σταματά πουθενά προκειμένου να ολοκληρωθεί σαν προσωπικότητα.Το επίκεντρο της προσοχής, εφευρετικός και προσεγγίσιμος, διασκεδαστικός  και αυθεντικός.

Μέγας φιλάνθρωπος και φιλέλληνας, υποστηρικτής της εξωτερικής πολιτικής, προσπαθεί τα με κάθε τρόπο να προσεγγίσει λαούς βασανισμένους, μετανάστες και κατατρεγμένους και να συσφίγξει τις σχέσεις μεταξύ των λαών. Υπέρμαχος της γυναικείας απελευθέρωσης, δε διστάζει να βάλει το χέρι στην τσέπη για να συνδράμει όπου χρειαστεί κάθε γυναίκα που για κάθε λόγο βρέθηκε σε μια θέση ανάγκης, με μοναδικό αντάλλαγμα την ικανοποίηση (ηθική, βέβαια).

Ένας άνθρωπος χωρίς ηλικία, ένας άνθρωπος χωρίς όριο, ένας άνθρωπος πολύπλευρος και παράλληλα τόσο απλός (όταν βρίσκεται απέναντι από μια οθόνη), αυτός είναι. Και είναι τιμή για τον ΕΣ να τον έχει στους κόλπους της.

Η διάσωση του στρατιώτη Κωλοβαράιαν (part 2) – Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος

Ξέρω ότι θέλετε να μάθετε τα πάντα! Γι’αυτό και εγώ δε θα σας αφήσω παραπονεμένους. Θα ξεκινήσουμε από το Σπύρο. Οι πληροφορίες για αυτή την τεράστια προσωπικότητα είναι λίγες και συγκεκχυμένες. Όλες όμως καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα και οδηγούν στο ίδιο προφίλ προσωπικότητας. Μέγας επιστήμων, αφιερωμένος στο επάγγελμά του, αν μπορούσε θα βρισκόταν σε δέκα μέρη ταυτόχρονα. Επειδή όμως έχει μόνο ένα ιατρείο (δυστυχώς για το πλήθος των ασθενών που αποζητούν τις γνώσεις του) και επειδή στην τελική είναι άνθρωπος και όχι μηχανή, προσπαθεί κάθε στιγμή να βρίσκεται εκεί για να ανακουφίσει το συνάνθρωπο. Με άριστες επιλογές φαρμάκων, διαλεγμένες από τους πιο πρόσφατους καταλόγους των εταιρειών, δεν υπολογίζει το κόστος όταν πρόκειται να προσφέρει την καλύτερη υπηρεσία στο συνάνθρωπο. Άριστος κλινικός, αετομάτης και καταρτισμένος άρτια, δε φοβάται το σφάλμα. Έχοντας μαθητεύσει κοντά σε τεράστιες μορφές της επιστήμης του και κατέχοντας πανεπιστημιακούς τίτλους πάνω σε δύσκολα και μείζονα ιατρικά θέματα, πρόκειται για ένα παράδειγμα προς μίμηση για κάθε συνάδελφό του καθώς και μια φωτεινή φλόγα ελπίδας απέναντι σε κάθε ασθενή (με βιβλιάριο πρόνοιας τουλάχιστον).

Η ενασχόληση με την επιστήμη του δεν του επέτρεψε να εξελιχθεί κοινωνικά. Παρόλα αυτά, κατάφερε να δημιουργήσει οικογένεια και να φέρει εις πέρας τις όποιες συζυγικές υποχρεώσεις. Η αντικοινωνικότητα και η άγνοια επάνω σε θέματα που κατά κύριο λόγο απασχολούν το ανδρικό φύλο που τον χαρακτηρίζουν, δεν πρέπει να ξεγελούν. Πρόκειται για δεξιότητες με τις οποίες έχει ασχοληθεί ακαδημαικά και κατά καιρούς συμμετέχει σε αντίστοιχες συζητήσεις, ενίοτε και με μεγάλη επιτυχία για έναν άθρωπο τέτοιου βεληνεκούς. Το γεγονός αυτό βέβαια, δεν στέκεται εμπόδιο στο δρόμο του, με αποτέλεσμα να βρίσκεται πάντα στο επίπεδο της προσοχής με τις εύστοχες παρατηρήσεις του, το χιούμορ του, τα σχόλιά του… ένας φίλος, ένας δάσκαλος, ένας πατέρας.

Εμφανισιακά, πρόκειται για έναν διανοούμενο. Με ντύσιμο κλασικό (και όχι συντηρητικό του κερατά όπως αναφέρουν κακοήθεις), παντελόνι φορεμένο ψηλά κατά τα αγγλικά πρότυπα της Savile Row (και όχι παντελόνι που ενοχλεί στις μασχάλες) που τονίζει το αυτοκρατορικό του περπάτημα (αντίστοιχο με του Αυτοκρατορικού Πιγκουίνου- Aptenodytes forsteri) και με την μπριγιαντίνη στα μαλλιά σε μια (προς τιμήν του) προσπάθεια να αναμιχθεί με την πλέμπα και τους κοινωνικά κατώτερους ανθρώπους του περιβάλλοντος, πρόσφατα εγκατέλειψε τη σπιρτοκολώνια Μυρτώ μετά το ξύρισμα για το Old Spice. Πάντα άψογα ξυρισμένος, με ρούχα στην τρίχα, δίνει το καλό παράδειγμα ευπρέπειας και ανδροπρέπειας. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην υπηρεσιακή στολή, μέσα στην οποία μεταμορφώνεται κυριολεκτικά σε έναν άγριο μαχητή, ανίκητο και παντοδύναμο, φόβο και τρόμο για κάθε εχθρό.

Με το στηθοσκόπιο στο ένα χέρι, με το όπλο στο άλλο, αυτός είναι ο Σπύρος.

Καλός με τον εαυτό του, κακός με όλους (δικαιολογημένα μια και η κορυφή δεν κατακτιέται χωρίς θυσίες – και μετά γιατί να τη μοιραστείς) και άσχημος (αυτά τώρα είναι γονίδια, δεν αλλάζουν).

Η διάσωση του στρατιώτη Κωλοβαράιαν (part 1)

Αυτή είναι η ιστορία του Σπύρου, του Γιώργου και του Παναγιώτη, τριών άξιων στελεχών του γνωστού πια ΕΣ! Μια πραγματική ιστορία. Το χρονικό πλαίσιο δεν έχει σημασία…σημασία έχουν τα γεγονότα. Και τα γεγονότα στην περίπτωσή μας, μιλούν από μόνα τους. Η ιστορία θα ξεκινήσει μια μέρα σαν όλες τις άλλες, όπου οι τρεις φίλοι, καθίσμενοι σε ένα γραφείο το πρωί, έπιναν τον καφέ τους, κάπνιζαν το ναργιλέ τους και διασφάλιζαν την εδαφική ακεραιότητα της χώρας ενώ παράλληλα ασκούσαν και το ευγενές λειτούργημα του γιατρού, υπεύθυνοι νοσοκομείου στρατιωτικού σε ακριτικό νομό. Λίγο πιο πέρα, σε ένα άλλο γραφείο, οι μικροί έφεδροι σκλάβοι γιατροί είχαν ήδη ξεκινήσει τη δουλειά, πάντα αντιμέτωποι με τη γκρίνια των ασθενών (πραγματικών και μη) και το τέρας της γραφειοκρατίας. Αρτιότατα εκπαιδευμένοι από τους τρεις ανωτέρους τους, έφερναν εις πέρας το έργο τους χωρίς να τους ενοχλούν (πώς να προστατέψεις τη χώρα σου και να φροντίσεις τους στρατιώτες των οποίων έχεις την ευθύνη αν δεν έχεις πιει κανα-δυο καφέδες και αν δεν έχεις πει και καμιά κουβέντα σαν άνθρωπος). Ο Σπύρος όμως ποτέ δεν τους άφηνε μόνους για πολλή ώρα. Έτσι λοιπόν, μετά από λίγο (κανα δύωρο) θα επισκεπτόταν τα ιατρεία πανέτοιμος πια να ξεδιπλώσει το ιατρικό του ταλέντο και να ξεκουράσει τους γιατρούς του. Βλέποντας όμως την ετοιμότητα και την αποτελέσματικότητά τους (πράγμα που το οφείλουν αποκλειστικά στον εκπαίδευση που τους παρείχε, ιατρική και μη) και μη θέλοντας να κόψει την ορμή τους, μετά την τριάντα δευτερολέπτων επίσκεψή του, κατηφόριζε εκτός στρατοπέδου για να προσφέρει τις υπηρεσίες του και αλλού. Και πού καλύτερο μέρος από το ιδιωτικό του ιατρείο, όπου περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του πρωινού του, προφασιζόμενος ότι βρίσκεται σε υπηρεσιακά θελήματα λόγω μετριοφροσύνης προφανώς για να μην εισπράξει τα μπράβο των ανωτέρων του. Αλλά και ο Γιώργος δεν πήγαινε πίσω! Άριστος επιστήμων, πληθωρική προσωπικότητα, δε χωρούσε στους τοίχους ενός στρατιωτικού νοσοκομείου! Έτσι λοιπόν, πρόσφερε για καλή τύχη όλων τις υπηρεσίες του σε ιδιωτικό ιατρικό φορέα της περιοχής, όπου εκεί είχε τα μέσα και το πεδίο να αναπτύξει τις ιατρικές του ικανότητες και να γίνει ακόμα καλύτερος για να προσφέρει τις υπηρεσίες αυτές στην πατρίδα! Ήταν λοιπόν λογικό η διαδικασία αυτή να τον εξαντλεί σωματικά και ψυχικά και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες (βλέπε καφές) να περνά τα πρωινά του κοιμώμενος στην προσπάθειά του να μαζέψει δυνάμεις να συνεχίσει! Ο Παναγιώτης, γνωρίζοντας και επικροτώντας όλα αυτά, αισθανόταν πάντα περήφανος για τους φίλους του ενώ παράλληλα προσπαθούσε να κρατήσει και τις τυπικές αποστάσεις από τους εφέδρους γιατρούς, μη ασχολούμενος με την ιατρική. Φαινομενικά όμως! Πάντα το ενδιαφέρον του για την υγεία των στρατιωτων ήταν τέτοιο που διάβαζε προσωπικά κάθε αναφορά που περνούσε από τα χέρια του και την ξεψάχνιζε κυριολεκτικά, αναζητώντας παραλήψεις και τυχόν σφάλματα. Με μια τέτοια ομάδα, κάθε γονιός με παιδί σε υπηρεσία, μπορεί να κοιμάται ήσυχα. Βρίσκονται σε καλά χέρια.

Σκόρπιες σκέψεις….

Τελειώνω σε μερικές μέρες το στρατό και είμαι ακόμα μέσα…και τουλάχιστον οι άντρες ξέρουν τι σημαίνει αυτό! Και φίλους τελικά έκανα και καλά πέρασα. Δεν παύει όμως να είναι μια χρονιά που δε μου πρόσφερε απολύτως τίποτα, παρά μόνο άπειρο χρόνο να σκεφτώ πως είναι δυνατόν να συμμετέχω σε έναν τέτοιο παραλογισμό. υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στο στρατό και αν ξεκινήσω να μιλάω ειδικά τώρα που όλα είναι νωπά στο μυαλό μου δε θα τελειώσω ποτέ! Το post αυτό όμως έχει άλλο σκοπό. Ο ελληνικός στρατός (ΕΣ για τους φίλους) είναι ένα τεράστιο φυτώριο παλικαριών που διακατέχονται από μια πληθώρα συνδρόμων και συμπλεγμάτων που θα έκανε κάθε ψυχίατρο να παρατήσει τα πάντα και να χτίσει την καριέρα του πάνω στον καθένα τους. Μέσα σε αυτό το συρφετό όμως υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις…άνθρωποι πάνω από ολα και μετά οτιδήποτε άλλο, άνθρωποι που μπορούν να γίνουν φίλοι, να κάνουν παρέα και να μιλήσουν για οτιδήποτε άλλο πέραν του ΕΣ. Τους ανθρώπους αυτούς ευχαριστώ (αν και δεν κατανοώ με τίποτα την επιλογή του επαγγέλματός τους) και τους θεωρώ φίλους μου. Και απλά θέλω να το ξέρουν. Για τον ΕΣ…θα επανέλθω (γενικότερα και ειδικότερα)…!