ΟΚ…συνεχίζω (όχι και τόσο ακάθεκτος) το τριπάκι με τα 7 τσιγάρα τη μέρα. Και έχω τρελά νεύρα. Εκτός από τη νευρικότητα (κουνάω τα πόδια μου συνέχεια, δαγκώνω τα νύχια μου, κοιτάω συνέχεια αριστερά και δεξιά, δεν κοιμάμαι καλά τα βράδια) έχω απίστευτα νεύρα με τα πάντα. Με κοιτάνε όλοι στραβά, όλοι θέλουν να πάρουν το πάρκινγκ που εγώ βρήκα, το ραδιόφωνο δεν παίζει τα τραγούδια μου, μου τρώνε τη σειρά στο ταμείο και διάφορα άλλα…και εγώ απλά θέλω να πάρω το πριόνι (του Θανάση Ηλία κατά προτίμηση) και να τους καθαρίσω όλους. Το μόνο πράγμα που μένει καρφωμένο στο μυαλό μου είναι το επόμενο τσιγάρo, πότε θα το κάνω, πόσο θα το καπνίσω (αηδίες, μέχρι το δάχτυλό μου βέβαια!) και διάφορα άλλα τέτοια εμπριμέ! Παρατηρώ τώρα βέβαια πιο ψύχραιμα, ότι λιγότερος κόσμος καπνίζει, τουλάχιστον στο δρόμο. Βρε πως αλλάζουν οι εποχές! Πάλι μειονότητα!!! Και όπως θα έλεγε και ο Γεωγίου “Σάββα….τα ….. μου τράβα”!

Αρχίσανε τα δύσκολα….έχει περάσει όλη η μέρα με 6 τσιγάρα…στις φλέβες μου τα ποσοστά νικοτίνης πέφτουν με τρελούς ρυθμούς και η υπερβολική δόση οξυγόνου στον αέρα που αναπνέω με έχει φέρει σε οριακό σημείο. Μόλις γύρισα από το σουπερ-μάρκετ της γειτονιάς όπου αγόρασα όλα τα αποθέματα σε φυστίκια που βρήκα και κάθομαι και τρώω τα νύχια μου βλέποντας το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας μπροστά μου στο τραπέζι….Και έτσι αρχίζω και κάνω υπολογισμούς (πάντα βραχυπρόθεσμους)…7 τσιγάρα τη μέρα μας κάνουν 210 τσιγάρα το μήνα. Γιατί λοιπόν να μην τα υπολογίσω με το μήνα και σήμερα να καπνίσω ακόμα….203 τσιγάρα ας πούμε!!! Είναι μακρύς ο δρόμος….

Αποχαιρετισμός στην καλή φίλη που μου κράτησε παρέα τόσο καιρό (και μαζί με αυτή αποχαιρετάμε και 7 πόντους από to point system). Πάπαλα και το τσιγάρο από σήμερα στις 12 το βράδυ. Εντάξει, όχι μαχαίρι (μην πάθουμε και κάνα στερητικό) αλλά οτιδήποτε κάτω από τα δυό πακέτα θα θεωρηθεί επιτυχία. Οπότε λοιπόν σκέφτομαι να ξεκινήσω με 7 τσιγάρα τη μέρα, και επεξεργάζομαι συνέχεια πότε θα τα εκμεταλλευτώ. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι το τσιγάρο μετά το φαγητό και εκείνο κατά την πρώτη γουλιά του απογευματινού καφέ. Μένουν 5! Δύσκολα τα πράγματα, ειδικά όταν βλέπω να παθαίνω κανένα smoking frenzy και να καπνίζω μισό κοντέηνερ για πλάκα μέσα στο βράδυ. Εξοπλίστηκα λοιπόν με το πιστό μου κομπολόι (αν και με προβληματίζει ότι έχω και άλλο χέρι), πολλές (χιλιάδες) τσίχλες και έκρυψα τους αναπτήρες και τις ταμπακιέρες από το σπίτι (ξέρω που είναι αλλά βαριέμαι να τα μαζεύω από το πατάρι). Η μάχη ξεκίνησε και ο πόλεμος είναι μακρύς….Για την ώρα, πάω να κάνω ένα τσιγάρο μια και δεν έχει πάει 12 ακόμα! Μου μένει ένα πακέτο. Μην πάει χαμένο