Ξυπνάς κάποια στιγμή και ως δια μαγείας αρχίζεις και διαπιστώνεις ότι ο πωπός και το στήθος της Μαιρούλας που κάθεται μπροστά σου (εκεί που καθόταν δηλαδή εδώ και χρόνια) σε ενδιαφέρει πλέον περισσότερο από την ομαδάρα και το ποδόσφαιρο στην αυλή του σχολείου. Μαζί με τον πωπό της Μαιρούλας, ξεδιπλώνει ένας ολόκληρος κόσμος που περιλαμβάνει μουσικές όπου ακούς τους στίχους και οι τραγουδιστές δε γκαρίζουν με τα λιγδιασμένη αλογοουρά τους στο στόμα, εξόδους (κρυφά αρχικά και μετά φανερά), περιοδικά με υπέροχες φωτογραφίες απείρου καλλιτεχνικού κάλλους, νέες πτυχές της έβδομης τέχνης εικονοκεντρικές και χωρίς διαλόγους (παρά μια γλώσσα εύκολα κατανοητή, χαραγμένη σε κάθε αντρικό υποσυνείδητο) και χίλια άλλα. Το πρόβλημα είναι το πρώτο βήμα. Άντε κάτι χοροί με τα χίλια ζόρια στα πάρτυ, παλιά “μπλουζ”, Bryan Adams στα δικά μου χρόνια, με τα κοριτσάκια στη μια μεριά του σαλονιού και τα αγοράκια στην άλλη να οργανώνουν σχέδια για το πώς και ποιος θα ξεκινήσει, και τελικά την ιδρωμένη κατάληξη του χορού όπου ανάμεσα στο ζευγάρι χώραγε να περάσει τριαξονική νταλίκα, κάτι μπουκάλες με το φοβερό και τρομερό φιλί στο στόμα, που όλοι το ήθελαν και όλοι όταν ερχόταν η σειρά τους εξεγείρονταν και έμενε στη σκέψη, κάτι δωράκια στα κρυφά στις 14 Φλεβάρη, κάτι τηλέφωνα με τις ώρες, κάτι ατελείωτες ώρες ονειροπόλησης…Και εκεί που είναι όλα ωραία και καλά, δεν προλαβαίνεις να τη δεις τη Μαιρούλα μετα το σχολείο, γιατί ανεβαίνει σε ένα μηχανάκι ή μπαίνει σε ένα αυτοκίνητο άρον άρον και φεύγει. Και όχι μόνο η Μαιρούλα, αλλά και η Αννούλα (όχι η γνωστή μικρή Αννούλα, αυτή δεν ανεβαίνει γιατί δεν έχει χεράκια) και η Θεοδώρα και η Κατερίνα και η Ρούλα και η Τίνα και και και…Τι έγινε ρε παιδιά; Ούτε στα πάρτυ έρχονται, ούτε στην αυλή μας κάνουν παρέα, ούτε πια κάνουν γυμναστική (γιατί είναι πολύ μπανάλ να ιδρώνεις) και αν τις συναντήσεις στο δρόμο δε θα γυρίσουν να σε κοιτάζουν, δε μπα να φωνάζεις δέκα ώρες, και πάλι αν τις γνωρίσεις. Γιατί είναι απασχολημένες να κοιτάνε στα μάτια το μαντράχαλο που τις περνάει από δύο έως εικοσιδύο χρόνια, κρεμασμένες σε ένα μπράτσο στιβαρό, που ανήκει σε ένα στήθος που το σκεπάζει τουλάχιστον ένα Αρμάνι πουκάμισο πάνω από ένα τζηνάκι Diesel και τα απαραίτητα μοκασίνια (σε λευκό παρακαλώ). Πώς να το συναγωνιστείς αυτό, που η τελευταία αγορά σου ήταν τα καινούρια Nike και ένα PlayStation και θεωρείς τέλειο ντύσιμο το φούτερ με τζην και αθλητικά; Που δεν έχεις ένα μηχανάκι (ούτε ποδήλατο εδώ που τα λέμε), που δεν ξυρίζεσαι καλά καλά, που δε σου αρέσει ρε παιδί μου ο καφές (σκατά είναι) και δεν ακούς στην τελική Πέγκυ και Καρρά για να φτιαχτείς αλλά Αλκίνοο και Πυξ Λαξ; Αναγκαστικά μένεις μπακούρι (εκτός και αν το γυρίσεις στις μικρότερες, οπότε και θα διαιωνίσεις την κατάσταση, άρα συνεχίζεις την παράδοση της μαλακίας και πληγώνεις τα καλά παιδιά που αύριο θα αγαπήσουν) και κάνεις την ταβανοθεραπεία σου. Και πίστεψε με αρχηγέ, κοίτα να την κάνεις καλά, γιατί μόνο θα κερδίσεις…Θα μάθεις τι θέλουν, τι τις εξιτάρει, τι τις τραβάει και με ποιον τρόπο μπορείς να τισ κάνεις δικές σου..και όλα αυτά κοιτώντας και μόνο. Μπορείς να γίνεις ο ώμος όπου θα στηριχτεί να κλάψει η Μαιρούλα (που τη θέλεις τόσο) επειδή την πλήγωσε ο εκάστοτε βλάκας; Κάντο όσο και να πονά…γιατί έτσι μόνο θα μάθεις…θα πονέσεις και θα βγεις αλλιώτικος άνθρωπος. Κοίτα γύρω σου και άνοιξε τα μάτια σου καλά. Θέσε τους δικούς σου όρους. Δες τι περνάει..όχι για να παραμυθιάσεις και εσύ, αλλά γιατί μόνο έτσι θα αποκτήσεις το πλεονέκτημα για την πρώτη προσέγγιση. Δε χρειάζεσαι κάτι άλλο. Τα υπόλοιπα τα φέρνει η στιγμή και μόνο αυτή. Αλλά το πρώτο βήμα θα μάθεις να το κάνεις με όποιον τρόπο και αν χρειάζεται, γιατί απλά έτσι λειτουργέι το σύστημα, και εσύ πρέπει να επιβιώσεις μέσα σε αυτό. Σιχαίνεσαι τα ζώδια; Άσε τη να σου μιλήσει για αυτά και κάνε ότι ενδιαφέρεσαι. Μην κρεμαστείς πάνω της από την πρώτη στιγμή. Μην της δείξεις ότι θα πάρει τα πάντα από σένα. Μην την ανεβάσεις στα σύννεφα γιατί θα μείνει εκέι και θα σε ρίξει κάτω. Μην της στέλνεις χίλια μηνύματα τη μέρα. Μη θυμηθείς το όνομά της. Να είσαι πάντα κοντά της αλλά για λίγο. Μην της ανοίξεις την ψυχή σου σαν βιβλίο. Μείνε κοντά και κράτα τις αποστάσεις σου. Γίνε προσιτός και παράλληλα απροσδιόριστα μυστηριώδης. Ασχολήσου μαζί της αλλά θέσε χρονικά όρια. Δείξε της ενδιαφέρον αλλά στην τελική πείσε εκείνη ότι σε θέλει. Κάνε τη να προσπαθήσει εκείνη να σε κερδίσει. Και μόλις τη φιλήσεις για πρώτη φορά, σου δίνω το δικαίωμα να της πεις πόσο ερωτευμένος είσαι, και πόσο ήθελες να δοκιμάσεις το φιλί της…γιατί ξέρω ότι θα το εννοείς. Και μόνο τότε θα το καταλάβει και εκείνη. Και άκου με, μπορεί να είναι δύσκολο και να αργήσει, αλλά θα ζήσεις περισσότερα σε ένα φιλί παρά σε δέκα σχέσεις του καφέ. Πρόσεχε όμως…υπάρχει ένα πρόβλημα…γιατί είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι θα δοθείς ολόψυχα. Όταν αυτό χαλάσει, το επόμενο βήμα θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Γιατί θα ζητάς κάτι ακόμα πιο καλό. Και έχοντας μάθει να χειρίζεσαι κάθε άνθρωπο και κάθε γυναίκα, θα είναι πιο εύκολο να εκδικηθείς παρά να δώσεις την ευκαιρία πρώτα στον εαυτό σου και μετά σε κείνη. Δώσε χρόνο σε κάθετι που γνωρίζεις. Μάθε το, μην προτρέχεις, μη βγάζεις βιαστικά συμπεράσματα. Θα είναι σωστά τις περισσότερες φορές αλλά μη βιάζεσαι να φύγεις επειδή απλά λειτούργησε αυτό που έμαθες να κάνεις…στο κάτω κάτω για το λόγο αυτό το έμαθες. Άρα δώσε μια ευκαιρία στον εαυτό σου, μην τον κατηγορείς για τη μοναξιά του και το κενό που θα έχεις στην καρδιά. Τα καλύτερα θα έρθουν, και να είσαι σίγουρος ότι θα είναι όντως καλύτερα. Όπως είπε και ο Eric Draven ”It can’t rain all the time…” (με επιμονή μάλιστα μια και το ασπαζόταν ακόμα και μετά το θάνατό του), μάθε να ζεις και να αγαπάς, να ζεις για να αγαπάς, να αγαπάς για να ζεις….(και με λίγη βοήθεια από τον εαυτό σου για να γίνουν όλα λιγάκι πιο εύκολα).