Firstdaylastday's Weblog

…και όμως αλλάζουν…

firstdaylastday — Mon, 12 May 2008 23:15:53 +0000

..τελικά. Κοιτώντας πίσω δε μετανιώνω. Αυτή είναι η τελευταία μου λέξη. φεύγω (σε εισαγωγικά πάντα) με το κεφάλι ψηλά και με σώας τας φρένας (έτσι, έτσι) γιατί το ποτήρι ξεχείλισε (λέμε τώρα). Το ποτήρι την έπαθε πολύ καιρό πριν αλλά μάλλον ήμουν πολύ βουτηγμένος στο χάλι μου για να το καταλάβω. Δε μετανιώνω λοιπόν για όσα έκανα αν και θα μπορούσα να έχω φύγει με το κεφάλι ψηλά εδώ και πολύ καιρό (ντάξει, το’γραψα, μη φωνάζεις)! Τώρα μπορώ να το δω καθαρά. Δεν είναι ότι κάτι φτάνει στο αμήν, έτσι και αλλιώς οι βαθμίδες του είναι άπειρες, απλά κάτι ξεχαρβαλώνεται (αυτή είναι η σωστή λέξη, όχι “σπάει”) σε τέτοιο βαθμό που δεν έχεις όχι κουράγιο και διάθεση, απλά δε βρίσκεις νόημα καν στο να προσπαθήσεις να το φτιάξεις (ούτε καν – χαμογελάω όταν το λέω αυτό – ούτε καν). Ήταν καλά, και το παλεψα μέχρι εκεί που θα μπορούσε να φτάσει κάτι. Μετά απλά δεν υπήρχε κάτι για το οποίο να παλέψω (ντάξει, εδώ και πολύ καιρό, σε άκουσα). Απλά εξάντλησα τα περιθώρια…ίσως και να εξαντλήθηκα και εγώ. Πέρασε καιρός. Δε στενοχωριέμαι, ούτε πονάω πια. Και μια πικρή γεύση στο στόμα μου έχει φύγει εδώ και καιρό. Θέλω να είναι καλά (και το εννοώ). Δε μου φταίει σε κάτι…και στο κάτω κάτω δε μου έφταιγε και ποτέ…το είχε ξεκαθαρίσει, “εγώ είμαι έτσι και δεν αλλάζω για τίποτα”. Τώρα είναι απλό να το βάλεις κάτω. Simple maths…χωρίς συναίσθημα. Παραδόξως, δε μισώ όλο τον κόσμο. Δε μου φταίει ούτε καν ο εαυτός μου. Ντάξει, το έριξα λίγο στη δουλειά για να γεμίσω το κενό (το χρονικό αυτή τη φορά κενό), αλλά αυτό ήταν. Πέρασε καιρός μέχρι να μπορέσω να μπω εδώ και να δω κατάμουτρα τον άλλο μου εαυτό να με κοιτάει. Δε μπορώ να πω ότι δε με αναγνωρίζω. Τα σκέφτηκα όλα πολύ βλέπεις…και πέρασε καιρός…αλλά το κυριότερο δεν είναι αυτό. Τελικά δεν έχασα την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους…και τελικά επέλεξα να εμπιστευτώ ξανά…και είναι περίεργο…και μου αρέσει. Δεν το περίμενα. Καθόλου. Μαθαίνω να χαμογελάω. Και να είμαι καλός άνθρωπος. Κάποιος μου λέει συνέχεια ότι είμαι, αλλά θέλω να δείχνω κακός. Και να ανοίγω τα παντζούρια μου το πρωί. Και να ανταποδίδω όσα δέχομαι. Και να χαμογελάω ξανά. Και να νοιάζομαι. Και δεν τα μαθαίνω μόνος μου….και σε ευχαριστώ…(ούτε καν είπες; πάλι χαμογελάω…). Τελικά δε θα πάρω τα βουνά…απλά θα πάω στο δάσος…καληνύχτα. Το τέλος έγινε και πάλι αρχή. Μια νέα αρχή.

Ιατρικά προγράμματα

firstdaylastday — Mon, 11 Feb 2008 10:41:35 +0000

Ανοίγουμε νέα σελίδα στο firstdaylastday με ιατρικά προγράμματα και βιβλία. Λόγω του τεράστιου όγκου του υλικού που διαθέτουμε, θα κάνουμε μια επιλογή στο υλικό ανά έτος φοίτησης στην Ιατρική Σχολή, θα ακολουθήσει ένα section με χρήσιμα προγράμματα και βιβλία γενικού ενδιαφέροντος για κάθε ειδικότητα και ένα section με requests. Χρειαζόμαστε λοιπόν τη συνδρομή σας σε προτάσεις. Καλό download.

Στα πλαίσια της κοινωνίας της ελεύθερης πληροφορίας, χρησιμοποιούμε links δανεισμένα από site. Δεν φέρουμε καμία ευθύνη για τη χρήση ούτε το ανέβασμα των πληροφοριών αυτών (σωθήκαμε τώρα)!!!

Θυμηθείτε τον fofosmann…

firstdaylastday — Wed, 30 Jan 2008 13:20:25 +0000

Κυριακή 29/01/08 έφυγε από κοντά μας ο fofosmann ή Φώτης Πολυζώης. Έφυγε το ίδιο γρήγορα όπως έζησε. Πέρασαν τρεις μέρες μέσα στην παράνοια της απώλειας, σε μια φασματική κατάσταση όπου ο εγκέφαλος αρνείται να δεχτεί κάτι τόσο τελεσίδικο και απρόσωπο, κάτι τόσο οριστικό και αμετάκλητο όπως είναι η απώλεια ενός ανθρώπου. Ένας άνθρωπος χάθηκε, ένας άνθρωπος που ξέρεις, μιλάς, εμπιστεύεσαι. Ένας άνθρωπος τον οποίο έζησες, με τον οποίο συμφώνησες και διαφώνησες, τσακώθηκες και συμφιλιώθηκες. Θυμάμαι το Φώτη να γελάει με την απαισιοδοξία μου και να σαρκάζει τη δική του αισιοδοξία. Θυμάμαι να μιλάει για τα ματωμένα πόδια του ταξιδιού που αξίζουν, και όχι για το ίδιο το ταξίδι. Θυμάμαι ένα φίλο που είχα και έχασα. Δε μπορώ να λυπηθώ τόσο όσο θα ήθελα, τόσο όσο πιστεύω ότι θα ήταν αποδεκτό. Ίσως γιατί ο Φώτης που ήξερα εγώ πάντα ήταν βιαστικός. Όχι να φύγει, αλλά να ζήσει. Και απέναντι σε έναν τέτοιο άνθρωπο, ακόμα και εγώ, ο υλιστής και απαισιόδοξος, πρέπει να ομολογήσω. Αν ξεκινά κάποιο νέο ταξίδι με το θάνατο, ο Φώτης είναι αυτός που θα καταφέρει να ταξιδέψει ξανά. Και αυτός που θα φτάσει στο τέρμα με ματωμένα πόδια να αξίζουν, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και μια εύστοχη ατάκα για όλα. Και έτοιμος για το νέο ταξίδι. Έχασα έναν καλό φίλο. Θυμάμαι το φίλο μου. Θυμηθείτε το Φώτη. Θυμηθείτε το ταξίδι. Καλό ταξίδι Φώτη…

Μια μικρή, μεγάλη ιστορία…

firstdaylastday — Sun, 16 Dec 2007 23:19:05 +0000

Κάποτε ήταν ένα αγόρι…από τότε, πριν από πολλά χρόνια περπατούσε μόνος. Με το κεφάλι ψηλά και χαμηλά ταυτόχρονα. Ήταν κάτι περίεργο. Έβλεπες μέσα στα μάτια του ότι πονάει αλλά δε θα το άκουγες ποτέ να το λέει. Πάντα είχε πολλούς φίλους. Ή μάλλον πάντα υπήρχαν πολλοί που διεκδικούσαν τη φιλία του. Εκείνος όμως στην ψυχή του ήταν πάντα μόνος. Ένα σκοτάδι πάντα σκίαζε τα μάτια του. Δεν ξεκουραζόταν ποτέ. Τον έβλεπες να περπατά μόνος και να αναζητά κάτι. Κάτι που έλειπε, κάτι που του ήταν απαραίτητο. Έψαχνε την αγάπη. Πέρασε έτσι πολύς καιρός. Τα είχε όλα εκτός από αυτό. Και μετά την είδε. Και ο χρόνος έπαψε να περνάει. Μια απέραντη ησυχία απλώθηκε μέσα του, σαν ένα γαλήνιο και δροσερό σεντόνι μια κρύα καλοκαιρινή βραδιά. Και έτσι ο καιρός πέρασε…και τον έβλεπες πάλι, μόνο που αυτή τη φορά ήταν ευτυχισμένος. Είχε όχι τα πάντα αυτή τη φορά, μόνο την αγάπη. Αυτό μόνο τον ένοιαζε. Τα όνειρά του πήραν πάλι χρώμα…και έτσι περνούσε ο καιρός. Μέχρι τώρα…όπου η αγάπη δεν υπάρχει πια. Του στερήθηκε βίαια, άσχημα, πικρά…χωρίς λόγο. Είναι απαρηγόρητος. Περπατά μόνος και τα μάτια του γυαλίζουν από δάκρυα πίκρας, ανημποριάς, λύπης…Σφίγγει τα δόντια και συνεχίζει να κρατά το κεφάλι ψηλά. Ελπίζει ακόμα. Για πρώτη φορά πείθει τον εαυτό του να ελπίζει και συνεχίζει να προχωρά. Στιγμιαία οι ώμοι του πέφτουν, σα να τον πλακώνει ένα τεράστιο βάρος που στιγμιαία δε μπορεί να αντέξει. Το σκοτάδι ξαναγίνεται σπίτι του. Φεύγει το βράδυ και ταξιδεύει, ελπίζοντας σε ένα τέλος, σε μια αρχή, σε ένα θαύμα. Φοβάμαι γι’αυτόν…

Μαθηματικά για προχωρημένους – η τελευταία πιθανότητα…

firstdaylastday — Tue, 04 Dec 2007 22:26:58 +0000

Και αν τελικά σου λείπει τόσο, γιατί υπάρχει μόνο αυτή και καμία άλλη; Και αν την αγαπας τόσο που δε μπορείς να σκεφτείς τη ζωή σου χωρίς αυτή; Και αν τόσο καιρο μάζευες απλά αυτοεκτίμηση και αξιοπρέπεια για να έχεις αποθέματα να τσαλακώσεις όταν γυρίσεις πίσω ακόμη και αν δε φταις;

Και αν αυτή πει ένα μεγάλο όχι…..

Μαθηματικά για προχωρημένους – πιθανότητες

firstdaylastday — Tue, 04 Dec 2007 00:55:13 +0000

Έχεις χωρίσει. Έχει περάσει και καιρός, ικανός να είσαι λίγο καλύτερα…έχεις μάλιστα ξεπεράσει και τη φάση που σου αρέσει κάθε γυναίκα που συναντάς και ερωτεύεσαι κεραυνοβόλα εδώ και χρόνια…ή μέχρι να γνωρίσεις τη γυναίκα από την οποία χώρισες. Τι κάνεις από δω και στο εξής;

Στατιστικά, οι πιθανότητες λένε ότι θα τα ξαναβρείς με την πρώην (αν υπάρχει βέβαια τέτοιο περιθώριο). Αν όχι, θα την κυνηγήσεις. Πώς σου φαίνεται αυτό; Πάλι φακές, θα έλεγε ο Γεωργίου…πάλι γλαρόσουπα…αφού την έφαγες και σε χάλασε, γιατί την ξαναπαραγγέλνεις; Είναι επειδή τη θέλεις πραγματικά, ή μήπως είσαι σε τέτοια χάλια που σου φαίνεται ότι τίποτα στη ζωή σου δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτή; Είναι όντως η καλύτερη, ή είσαι σε τέτοια κατάσταση που κάθε άλλη σου ξυνίζει και σου βρωμάει; Και στην τελική, κάτι που παίζει πολύ αν και είναι το τελευταίο που σκεφτόμαστε, αν και το πιο λογικό (δίνει και απόδοση 1,02 έτσι για να βγάλεις και ένα πακέτο τσιγάρα αν παίξεις το βιος σου), μήπως ρε γαμώτο είναι η εύκολη λύση; Είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεκινήσεις τα ίδια (όχι με την πρώην, με τις υποψήφιες νυν εννοώ). Καφεδάκια, χαχαχα, χαχαχου, τι όμορφη που είσαι, τα μάτια σου με τρελαίνουν, θέλω να σε χαζεύω για ώρες, θέλω να κοιμάσαι στην αγκαλιά μου, κοίτα μωρό μου, ένα αστέρι, και άλλο ένα αστέρι, πω πω αστέρια, της πουτάνας γίνεται και πάει λέγοντας. Βαριέσαι αδερφάκι μου την ίδια κουβέντα “για να γνωριστείτε” (έτσι και αλλιώς ότι αηδία σου κατέβει στο κεφάλι, θα της την πλασάρεις), να γνωρίζεις τις καθυστερημένες κοινωνικά και διανοητικά φίλες της, τους “φίλους” της (τρίχες, τον κάθε μαλάκα που της την έχει πέσει κατά καιρούς και δεν δέχεται την αυτονόητη χυλόπιτα), την κολλητή της που πρέπει να σε εγκρίνει (αν πέσεις και σε καμιά γεροντοκόρη ξεχασμένη στο ράφι black anaconda που σε έφαγε), να ξοδέψεις του κόσμου τα λεφτά σε βενζίνες, ταξί, εστιατόρια, καφετέριες, μπαράκια (γιατί εσύ μπορεί να κάνεις τη δίαιτα της Πίτας του Παππού, αλλά είσαι τζέντλεμαν και εκλεπτυσμένος) και χίλια άλλα…Και μόλις τελειώσεις από αυτά (τα εύκολα) αρχίζει η δική σου ζωή να περνά από κόσκινο. Ο φίλος σου ο Μάκης δεν της φαίνεται σόι…είναι κακή επιρροή. Η Μαιρούλα σου την πέφτει, έ; Τσόντες στον υπολογιστή σου, γιατί; Με αγαπάς (επί 300, κάθε μέρα); Μήπως δε με αγαπάς (επί 300, μετά το ναι στην πρώτη ερώτηση); Πόσο με αγαπάς (επί 300, τελική ερώτηση – συνήθως); Το σπίτι σου είναι αχούρι. Δε θέλω να μείνουμε μέσα. Είναι Σάββατο και ο κόσμος βγαίνει, άρα και εμείς. Είναι Κυριακή και πρέπει να πάμε βόλτα στην Πλάκα. Γιατί γαμώτο στην Πλάκα; Χάθηκε η καφετιέρα που έχω σπίτι; Και κάπου εκεί, αν είσαι μέγας και τρανός ήρωας και έχεις αντέξει, φτάνεις πάλι στα ίδια…φαύλος κύκλος. Άρα το σαράκι συνεχίζει να σου τρώει το μυαλό…μήπως να ξαναγυρίσω στην πρώην; Αν όχι, περνάς στο δεύτερο επίπεδο…

Πιθανότητα δεύτερη…αν με την πρώην τελείωσαν όλα και δεν ξαναγυρνάς που να σου κοπεί…το χέρι, ή αν ξαναγύρισες και σε λιγότερο από μια βδομάδα βρέθηκες στα ίδια, ή αν στην τελική το φιλοσόφησες και αποφάσισες ότι είσαι πολύ νέος για να χαλιέσαι τόσο. Ντόλτσε βίτα. Είναι αλήθεια ότι μετά από μια μεγάλη σχέση, έχεις αποκτήσει χρυσό μετάλλιο στο σπορ που λέγεται “Αυτό που θέλουν οι γυναίκες”. Είναι εύκολο (ντάξει, σχετικά, αν είσαι ο πρώτος ξάδερφος του Κουασιμόδου είναι πιο δύσκολο) να ρίξεις μια γκόμενα (στην παράγραφο αυτή έτσι θα της αναφέρω, λόγω κλίματος κειμένου και όχι μισογυνισμού) στην αγκαλιά και στο κρεβάτι σου. Τα αρχικά στάδια της προηγούμενης πιθανότητας γίνονται ένα φανταστικό παιχνίδι στα χέρια σου και βέβαι απλοποιούνται στο ύψιστο βαθμό. Έτσι, γίνεσαι μυστηριώδης στα μάτια της (δε μιλάς πολύ γιατί απλά βαριέσαι), είσαι αλήτης και κακό παιδί, ωθώντας τη να σε κερδίσει (απλά κυνηγάς και άλλες παράλληλα), είσαι επιλεκτικός και με υψηλά στάνταρ (τη γράφεις δηλαδή συστηματικά), είσαι καλός ακροατής (την κοιτάς στα μάτια καθώς σου αραδιάζει ακατέβατα τα χαζά σώψυχά της και ακούς το σκορ του αγώνα στην απέναντι τηλεόραση) και τη σέβεσαι σαν άνθρωπο και προσωπικότητα (δεν της πιάνεις τον κώλο αμέσως). Παράλληλα με αυτό, την κάνεις να σε κυνηγήσει. Τονίζεις τις ατέλειές της, τη συγκρίνεις με όλες τις φίλες της, και τονίζεις πόσο πιο ωραία είναι μια άλλη μπροστά της. Και μόνο που βρίσκεσαι μαζί της παρά τα χάλια της, είναι αρκετό για να γίνει δική σου. Και επειδή θα φύγεις την επόμενη μέρα από το κρεβάτι της (και από τη ζωή της πιθανότατα), εκείνη πάντα θα σε αγαπά (γιατί κάθε γκόμενα προλαβαίνει να αγαπήσει μέσα σε ένα τρίωρο) και θα φταίει που δε μπόρεσε να ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες σου. Δημιουργείς με αυτό τον τρόπο παρακαταθήκη για το μέλλον (ένα μεγάλο καρνέ με τηλεφωνικούς αριθμούς) και ένα δίκτυο γνωριμιών που σε πηγαίνει από κρεβάτι σε κρεβάτι. Αν πάλι βαριέσαι να το ξεκινήσεις από την αρχή, μπορείς απλά να ξεκινήσεις με μια φίλη της πρώην που πάντα σε γούσταρε (πάντα υπάρχει, ψάξε τη).

Τελευταία καθαρή πιθανότητα. Ο μισογύνης. Δε θέλεις να γυρίσεις πίσω, για τους Χ,Ψ λόγους. Δε θέλεις να το παίξεις μάγος (πηδώ και εξαφανίζομαι) γιατί το έχεις ξανακάνει και το βαρέθηκες (άσε που χάνεις κάθε εμπιστοσύνη στις γυναίκες). Δε μπορείς πάλι να κάνεις κάτι από το μηδές. Είναι όλες πατσαβούρες, ηλίθιες, βλαμμένες. Δεν ξέρουν τι θέλουν. δεν ξέρουν τι τους φταίει. Και αν δεν τους φταίει τίποτα, θα ανακαλύψουν κάτι. Δεν αξίζει καμιά. Όλες χαζογκόμενες (ο χαρακτηρισμός εδώ λόγω καθαρού μισογυνισμού), όλες εύκολες, όλες τρώνε κουτόχορτο. Χάβουν αμάσητα την κάθε βλακεία που τους πλασσάρουν, τη μια μετά την άλλη. Η ενδιάμεση στενοχώρια κρατάει τόσο λίγο που ούτε χρυσόψαρο δεν τις κοντράρει. Πάντα το ίδιο αλάθητο, τα ίδια νεύρα, οι ίδιες δυσκολίες. Και πάντα στο απυρόβλητο, μια με “τα προβλήματα στα οποία δε μου στέκεσαι”, με τους αναδρομικούς καβγάδες, με τις χίλιες αφορμές και τις μηδενικές αιτίες, με τα σοβαρότερα θέματα που μόνο εκείνες ξέρουν, με τις “συζητήσεις” που πρέπει να γίνουν, με το ένα λάθος που αναιρεί χίλια καλά. Βαρέθηκα πια, τα ίδια και τα ίδια. Τι σκατά σύστημα είναι αυτό; Τους φαίρεσαι καλά; Μένουν μαζί σου. Τους φαίρεσαι χάλια; Καίγονται να γίνουν δικές σου. Τους φαίρεσαι μέτρια; Θα γίνετε φίλοι και μετά θα σε αγαπήσουν. Αλλά πάντα η βλακεία, βλακεία. Καμιά σκέψη σε βάθος χρόνου μεγαλύτερο της εβδομάδας (για να μην πω της μέρας). Καμιά ωριμότητα και συγκριτική ικανότητα. Καμία συνδιαστική σκέψη. Άι στο διάολο, θα μείνω μόνος μου να ησυχάσω. Να κάνω σχέση γιατί; Για να ψάχνω να δω γιατί με θέλει; Για το πέσιμο, για την έγκριση της παρέας και της κολλητής, για το ακριβό εστιατόριο, για τον ωραίο μου κώλο; Άντε ρε από δω χάμω…Δεν πάτε κάνα κομμωτήριο λέω εγώ…

Και κάπου εδώ οι βασικές πιθανότητες τελειώνουν. Το χρονικό πλαίσιο είναι μπαλαντερ. Κάθε μία μπορεί να φέρει την άλλη. Η σειρά μπορεί να αλλάξει και οι βασικές να τροποποιηθούν. Τι μας σώζει; Τίποτα…η ταβανοθεραπεία και η καλή παρέα.

Όλε ΧΟΣΕ!!!

firstdaylastday — Tue, 04 Dec 2007 00:04:37 +0000

Δυναμική παρουσία! Τι άλλο να πει κανείς; Και ο xose armando κυρίες και κύριοι βροντοφωνάζει το παρών στο 90 παρα κάτι! Παίξε μπάλα αγόρι μου!!! Δώσε ελπίδα και φώς στη σκοτεινή και ανήλιαγη (στεγνή και απρόθυμη θα έλεγε ο fofosmann) ζωή μας!

Welcome xose!!!

firstdaylastday — Mon, 03 Dec 2007 15:52:31 +0000

Και ο μεγάλος xose armando a.k.α. G.J. είναι κοντά μας! Με μια νέα ταινία, ένα νέο αριστούργημα. Ένας μεγάλος δημιουργός αποκλειστικά για τους αναγνώστες του firstdaylastday.

Μην ξεχνάς xose. Ό,τι και να γίνει θα είναι για το καλύτερο…αν είσαι κάτω, μετά ο μόνος δρόμος που μένει είναι προς τα πάνω. Παρόλα αυτά σου αξίζει το καλύτερο. Κάνε μας περήφανους! Το ακριτικό μας νησί σε περιμένει για μια τελευταία παράσταση! Τα χαιρετίσματά μου στον έτερο ακριτικό νομό όπου βρίσκεσαι…

Αφιέρωμα στην ομοιοπαθητική…είσαι χάλια; Γίνε λίγο περισσότερο…μπορείς.

firstdaylastday — Fri, 30 Nov 2007 18:50:16 +0000

Σήμερα ξεκινά η περίοδος αυτοτιμωρίας, επίσημα (σα να λέμε, ανοίγει η κυνηγετική περίοδος). Ξεκινάμε με κάτι βαρύ, Vanilla Sky και αμέσως μετά Angel Eyes στο DVD. Αν είστε ακόμη όρθιοι όπως εγώ μετά από αυτό το overdose αυτολύπησης, κλάματος και ιδανικής αγάπης (κακό του κεφαλιού σας, δε βάλατε μυαλό, οε οε οε!), το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να βγείτε μια βόλτα! Έχει βγάλει κρύο και όλοι περπατάνε αγκαλιά και χεράκι χεράκι (και εσύ μόνος σου βέβαια). Αν το αντέξετε και αυτό, τότε χρειάζεστε βοήθεια από ειδικό (πλάκα κάνω, αυτή τη βοήθεια τη χρειάζεστε έτσι και αλλιώς αφού με διαβάζετε)! Βάλτε το κερασάκι στην τούρτα. Παλιά τραγούδια, αρχίζοντας από Βασιλάκη Καρρά μέχρι Θάνο Μικρούτσικο (γιε μου πού πας, μάνα θα πάω στα καράβια – καλή προοπτική, σίγουρα ένσημα, κακό ωράριο) και από Παντελή Θαλασσινό μέχρι Πυξ Λαξ (κατά προτίμηση το “Πόλη χιόνι” – έχω χάσει καιρό το δικαίωμα, να σ’αντικρύζω καθώς θα χαράζει). Αν και αυτό δεν πιάσει, ξεκινήστε νε βλέπετε παλιές φωτογραφίες της παρέα με όλα τα καλόπαιδα από τη Σκωτία ( το John, τον Grant, τον Dewar και το παλικάρι από το Τενεσι, τον Jack). Αν είστε ακόμη όρθιοι μετά από αυτό, τότε οι επιλογές μειώνονται

α. Δεν είστε πληγωμένοι

β.Έχετε σχέση

γ.Παραλείψατε κάποιο στάδιο

Αν παρόλα αυτά είστε καλά και δεν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, τότε είστε απλά ζώα και δε σας αξίζει σχέση. Ου ρε να χαθείτε….

Δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη!!!

firstdaylastday — Fri, 30 Nov 2007 10:31:10 +0000

Τελείωσε επιτέλους η χτεσινή μέρα…μια μέρα που άνετα παίζει για την πρώτη πεντάδα στο top 10 των χειρότερων ημερών που μπορώ να θυμηθώ! Ντάξει, αν κάτι ξεκινήσει στραβά κτλ…αλλά δεν πάει έτσι! Δεν είναι δυνατό να είναι δέκα και μισή το βράδυ και να τρέμω επειδή έμενε ακόμα μιάμιση ώρα για να φτάσουμε επιτέλους στο σήμερα! Άκου να δεις…ξεκίνησε καλά (με μια απροσδιόριστη αίσθηση γλυκιάς προσμονής μπορώ να πω) και προχωρούσε αργά και βαρετά προς το μεσημεράκι….εκεί κάπου αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια και η απαισιοδοξία, αρχίζω και σκέφτομαι χίλια άσχημα σενάρια και ατό με αφήνει με έναν κόμπο στο στομάχι….δεν πτοούμαι, ετοιμάζομαι να κατέβω για καφέ! Τι το ήθελα….πέντε λεπτά πριν φύγω χτυπάει το τηλέφωνο και διαβάζω στο μήνυμα “έχω άσχημα νέα”.Θάνατος στους αγγελιαφόρους κακών ειδήσεων!!!Τα νέα δεν ήταν τραγικά, αλλά στο μυαλό μου μετά από τόση σκέψη και επεξεργασία, μοιάζαν να γκρεμίζονται όλα…και έτσι απέκτησα εκείνο το μικρό πράσινο ανθρωπάκι με το σφυρί που κοπανάει το κεφάλι μου από μέσα, από χτες το απόγευμα μέχρι σήμερα…Άλλος εγώ!!! Δεν παίζει, θα κατέβω για καφέ. Δεν προλαβαίνω να καθίσω, ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. “Χώρισα” μου λέει ένας φίλος. Πλάκα μου κάνετε ρε; Έτσι χωρίζει ο κόσμος, γελώντας; Άντε σοβαρευτείτε, δε θέλετε να γίνετε σαν εμένα…πάρε την τηλέφωνο να τα βρείτε! Αν όχι, έλα να πιούμε μέχρι να γίνουμε χάλια. Τρώω τη φρίκη μου λοιπόν σαν καλό παιδί, και κάπου εκεί πέφτει και το τρίτο τηλεφώνημα….άλλα κακά νέα, τα χειρότερα αυτή τη φορά….πίνω τον καφέ μου σαν κυνηγημένος και γυρνάω στο σπίτι (ανάσες, γουουου-ζααααααα και διάφορα άλλα για εσωτερική χαλάρωση κτλ) και μπαίνει και το τελευταίο καρφί στο φέρετρο με τα τελευταία νέα των έντεκα και μισή (σιγά μη δε χτυπούσε το ρημάδι, εγώ φταίω που το σηκώνω). Ποιος μαλάκας είπε ότι αν θέλεις κάτι πολύ όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το πετύχεις; Έχει δει τι γίνεται με τη ζωή μου; Χα! Έλα μεγάλε προς τα δω να σου μάθω εγώ να ξεσηκώνεις τον απλό κοσμάκη με τέτοιες παπαριές άλλη φορά….Και πού’σαι, παιδί; Μην ξαναγράψεις βιβλίο έχοντας πάρει κρακ. Σε χαλάει….

Ο Θεός είναι ένα κακό παιδί με μεγενθυντικό φακό και εγώ το μυρμήγκι του….που θα πάει αυτή η βαλίτσα…..

Πάντως σήμερα στέκομαι στα πόδια μου (λίγο κουνάει το πάτωμα, αλλά δε βαριέσαι). Δοκίμασε και άλλο, θα μείνω όρθιος.