Κυριακή 29/01/08 έφυγε από κοντά μας ο fofosmann ή Φώτης Πολυζώης. Έφυγε το ίδιο γρήγορα όπως έζησε. Πέρασαν τρεις μέρες μέσα στην παράνοια της απώλειας, σε μια φασματική κατάσταση όπου ο εγκέφαλος αρνείται να δεχτεί κάτι τόσο τελεσίδικο και απρόσωπο, κάτι τόσο οριστικό και αμετάκλητο όπως είναι η απώλεια ενός ανθρώπου. Ένας άνθρωπος χάθηκε, ένας άνθρωπος που ξέρεις, μιλάς, εμπιστεύεσαι. Ένας άνθρωπος τον οποίο έζησες, με τον οποίο συμφώνησες και διαφώνησες, τσακώθηκες και συμφιλιώθηκες. Θυμάμαι το Φώτη να γελάει με την απαισιοδοξία μου και να σαρκάζει τη δική του αισιοδοξία. Θυμάμαι να μιλάει για τα ματωμένα πόδια του ταξιδιού που αξίζουν, και όχι για το ίδιο το ταξίδι. Θυμάμαι ένα φίλο που είχα και έχασα. Δε μπορώ να λυπηθώ τόσο όσο θα ήθελα, τόσο όσο πιστεύω ότι θα ήταν αποδεκτό. Ίσως γιατί ο Φώτης που ήξερα εγώ πάντα ήταν βιαστικός. Όχι να φύγει, αλλά να ζήσει. Και απέναντι σε έναν τέτοιο άνθρωπο, ακόμα και εγώ, ο υλιστής και απαισιόδοξος, πρέπει να ομολογήσω. Αν ξεκινά κάποιο νέο ταξίδι με το θάνατο, ο Φώτης είναι αυτός που θα καταφέρει να ταξιδέψει ξανά. Και αυτός που θα φτάσει στο τέρμα με ματωμένα πόδια να αξίζουν, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και μια εύστοχη ατάκα για όλα. Και έτοιμος για το νέο ταξίδι. Έχασα έναν καλό φίλο. Θυμάμαι το φίλο μου. Θυμηθείτε το Φώτη. Θυμηθείτε το ταξίδι. Καλό ταξίδι Φώτη…

Έχεις χωρίσει. Έχει περάσει και καιρός, ικανός να είσαι λίγο καλύτερα…έχεις μάλιστα ξεπεράσει και τη φάση που σου αρέσει κάθε γυναίκα που συναντάς και ερωτεύεσαι κεραυνοβόλα εδώ και χρόνια…ή μέχρι να γνωρίσεις τη γυναίκα από την οποία χώρισες. Τι κάνεις από δω και στο εξής;

Στατιστικά, οι πιθανότητες λένε ότι θα τα ξαναβρείς με την πρώην (αν υπάρχει βέβαια τέτοιο περιθώριο). Αν όχι, θα την κυνηγήσεις. Πώς σου φαίνεται αυτό; Πάλι φακές, θα έλεγε ο Γεωργίου…πάλι γλαρόσουπα…αφού την έφαγες και σε χάλασε, γιατί την ξαναπαραγγέλνεις; Είναι επειδή τη θέλεις πραγματικά, ή μήπως είσαι σε τέτοια χάλια που σου φαίνεται ότι τίποτα στη ζωή σου δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτή; Είναι όντως η καλύτερη, ή είσαι σε τέτοια κατάσταση που κάθε άλλη σου ξυνίζει και σου βρωμάει; Και στην τελική, κάτι που παίζει πολύ αν και είναι το τελευταίο που σκεφτόμαστε, αν και το πιο λογικό (δίνει και απόδοση 1,02 έτσι για να βγάλεις και ένα πακέτο τσιγάρα αν παίξεις το βιος σου), μήπως ρε γαμώτο είναι η εύκολη λύση; Είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεκινήσεις τα ίδια (όχι με την πρώην, με τις υποψήφιες νυν εννοώ). Καφεδάκια, χαχαχα, χαχαχου, τι όμορφη που είσαι, τα μάτια σου με τρελαίνουν, θέλω να σε χαζεύω για ώρες, θέλω να κοιμάσαι στην αγκαλιά μου, κοίτα μωρό μου, ένα αστέρι, και άλλο ένα αστέρι, πω πω αστέρια, της πουτάνας γίνεται και πάει λέγοντας. Βαριέσαι αδερφάκι μου την ίδια κουβέντα “για να γνωριστείτε” (έτσι και αλλιώς ότι αηδία σου κατέβει στο κεφάλι, θα της την πλασάρεις), να γνωρίζεις τις καθυστερημένες κοινωνικά και διανοητικά φίλες της, τους “φίλους” της (τρίχες, τον κάθε μαλάκα που της την έχει πέσει κατά καιρούς και δεν δέχεται την αυτονόητη χυλόπιτα), την κολλητή της που πρέπει να σε εγκρίνει (αν πέσεις και σε καμιά γεροντοκόρη ξεχασμένη στο ράφι black anaconda που σε έφαγε), να ξοδέψεις του κόσμου τα λεφτά σε βενζίνες, ταξί, εστιατόρια, καφετέριες, μπαράκια (γιατί εσύ μπορεί να κάνεις τη δίαιτα της Πίτας του Παππού, αλλά είσαι τζέντλεμαν και εκλεπτυσμένος) και χίλια άλλα…Και μόλις τελειώσεις από αυτά (τα εύκολα) αρχίζει η δική σου ζωή να περνά από κόσκινο. Ο φίλος σου ο Μάκης δεν της φαίνεται σόι…είναι κακή επιρροή. Η Μαιρούλα σου την πέφτει, έ; Τσόντες στον υπολογιστή σου, γιατί; Με αγαπάς (επί 300, κάθε μέρα); Μήπως δε με αγαπάς (επί 300, μετά το ναι στην πρώτη ερώτηση); Πόσο με αγαπάς (επί 300, τελική ερώτηση – συνήθως); Το σπίτι σου είναι αχούρι. Δε θέλω να μείνουμε μέσα. Είναι Σάββατο και ο κόσμος βγαίνει, άρα και εμείς. Είναι Κυριακή και πρέπει να πάμε βόλτα στην Πλάκα. Γιατί γαμώτο στην Πλάκα; Χάθηκε η καφετιέρα που έχω σπίτι; Και κάπου εκεί, αν είσαι μέγας και τρανός ήρωας και έχεις αντέξει, φτάνεις πάλι στα ίδια…φαύλος κύκλος. Άρα το σαράκι συνεχίζει να σου τρώει το μυαλό…μήπως να ξαναγυρίσω στην πρώην; Αν όχι, περνάς στο δεύτερο επίπεδο…

Πιθανότητα δεύτερη…αν με την πρώην τελείωσαν όλα και δεν ξαναγυρνάς που να σου κοπεί…το χέρι, ή αν ξαναγύρισες και σε λιγότερο από μια βδομάδα βρέθηκες στα ίδια, ή αν στην τελική το φιλοσόφησες και αποφάσισες ότι είσαι πολύ νέος για να χαλιέσαι τόσο. Ντόλτσε βίτα. Είναι αλήθεια ότι μετά από μια μεγάλη σχέση, έχεις αποκτήσει χρυσό μετάλλιο στο σπορ που λέγεται “Αυτό που θέλουν οι γυναίκες”. Είναι εύκολο (ντάξει, σχετικά, αν είσαι ο πρώτος ξάδερφος του Κουασιμόδου είναι πιο δύσκολο) να ρίξεις μια γκόμενα (στην παράγραφο αυτή έτσι θα της αναφέρω, λόγω κλίματος κειμένου και όχι μισογυνισμού) στην αγκαλιά και στο κρεβάτι σου. Τα αρχικά στάδια της προηγούμενης πιθανότητας γίνονται ένα φανταστικό παιχνίδι στα χέρια σου και βέβαι απλοποιούνται στο ύψιστο βαθμό. Έτσι, γίνεσαι μυστηριώδης στα μάτια της (δε μιλάς πολύ γιατί απλά βαριέσαι), είσαι αλήτης και κακό παιδί, ωθώντας τη να σε κερδίσει (απλά κυνηγάς και άλλες παράλληλα), είσαι επιλεκτικός και με υψηλά στάνταρ (τη γράφεις δηλαδή συστηματικά), είσαι καλός ακροατής (την κοιτάς στα μάτια καθώς σου αραδιάζει ακατέβατα τα χαζά σώψυχά της και ακούς το σκορ του αγώνα στην απέναντι τηλεόραση) και τη σέβεσαι σαν άνθρωπο και προσωπικότητα (δεν της πιάνεις τον κώλο αμέσως). Παράλληλα με αυτό, την κάνεις να σε κυνηγήσει. Τονίζεις τις ατέλειές της, τη συγκρίνεις με όλες τις φίλες της, και τονίζεις πόσο πιο ωραία είναι μια άλλη μπροστά της. Και μόνο που βρίσκεσαι μαζί της παρά τα χάλια της, είναι αρκετό για να γίνει δική σου. Και επειδή θα φύγεις την επόμενη μέρα από το κρεβάτι της (και από τη ζωή της πιθανότατα), εκείνη πάντα θα σε αγαπά (γιατί κάθε γκόμενα προλαβαίνει να αγαπήσει μέσα σε ένα τρίωρο) και θα φταίει που δε μπόρεσε να ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες σου. Δημιουργείς με αυτό τον τρόπο παρακαταθήκη για το μέλλον (ένα μεγάλο καρνέ με τηλεφωνικούς αριθμούς) και ένα δίκτυο γνωριμιών που σε πηγαίνει από κρεβάτι σε κρεβάτι. Αν πάλι βαριέσαι να το ξεκινήσεις από την αρχή, μπορείς απλά να ξεκινήσεις με μια φίλη της πρώην που πάντα σε γούσταρε (πάντα υπάρχει, ψάξε τη).

Τελευταία καθαρή πιθανότητα. Ο μισογύνης. Δε θέλεις να γυρίσεις πίσω, για τους Χ,Ψ λόγους. Δε θέλεις να το παίξεις μάγος (πηδώ και εξαφανίζομαι) γιατί το έχεις ξανακάνει και το βαρέθηκες (άσε που χάνεις κάθε εμπιστοσύνη στις γυναίκες). Δε μπορείς πάλι να κάνεις κάτι από το μηδές. Είναι όλες πατσαβούρες, ηλίθιες, βλαμμένες. Δεν ξέρουν τι θέλουν. δεν ξέρουν τι τους φταίει. Και αν δεν τους φταίει τίποτα, θα ανακαλύψουν κάτι. Δεν αξίζει καμιά. Όλες χαζογκόμενες (ο χαρακτηρισμός εδώ λόγω καθαρού μισογυνισμού), όλες εύκολες, όλες τρώνε κουτόχορτο. Χάβουν αμάσητα την κάθε βλακεία που τους πλασσάρουν, τη μια μετά την άλλη. Η ενδιάμεση στενοχώρια κρατάει τόσο λίγο που ούτε χρυσόψαρο δεν τις κοντράρει. Πάντα το ίδιο αλάθητο, τα ίδια νεύρα, οι ίδιες δυσκολίες. Και πάντα στο απυρόβλητο, μια με “τα προβλήματα στα οποία δε μου στέκεσαι”, με τους αναδρομικούς καβγάδες, με τις χίλιες αφορμές και τις μηδενικές αιτίες, με τα σοβαρότερα θέματα που μόνο εκείνες ξέρουν, με τις “συζητήσεις” που πρέπει να γίνουν, με το ένα λάθος που αναιρεί χίλια καλά. Βαρέθηκα πια, τα ίδια και τα ίδια. Τι σκατά σύστημα είναι αυτό; Τους φαίρεσαι καλά; Μένουν μαζί σου. Τους φαίρεσαι χάλια; Καίγονται να γίνουν δικές σου. Τους φαίρεσαι μέτρια; Θα γίνετε φίλοι και μετά θα σε αγαπήσουν. Αλλά πάντα η βλακεία, βλακεία. Καμιά σκέψη σε βάθος χρόνου μεγαλύτερο της εβδομάδας (για να μην πω της μέρας). Καμιά ωριμότητα και συγκριτική ικανότητα. Καμία συνδιαστική σκέψη. Άι στο διάολο, θα μείνω μόνος μου να ησυχάσω. Να κάνω σχέση γιατί; Για να ψάχνω να δω γιατί με θέλει; Για το πέσιμο, για την έγκριση της παρέας και της κολλητής, για το ακριβό εστιατόριο, για τον ωραίο μου κώλο; Άντε ρε από δω χάμω…Δεν πάτε κάνα κομμωτήριο λέω εγώ…

Και κάπου εδώ οι βασικές πιθανότητες τελειώνουν. Το χρονικό πλαίσιο είναι μπαλαντερ. Κάθε μία μπορεί να φέρει την άλλη. Η σειρά μπορεί να αλλάξει και οι βασικές να τροποποιηθούν. Τι μας σώζει; Τίποτα…η ταβανοθεραπεία και η καλή παρέα.

Αρχίζουν και διαμορφώνονται σιγά σιγά μικροί κανόνες για να μπορείς να κρατιέσαι σε μια ισορροπία ανάμεσα στο βούρκο και το τρίτο πάτωμα δεξιά. Και επειδή εγώ άργησα να τους καταλάβω (αν και τελικά εκεί καταλήγουν όλοι) σας τους παραθέτω για να τους ακολουθήσετε (αφού βέβαια χωρίσετε – αν πάλι έχετε άλλο λόγο, κανένα πρόβλημα, απλά αλλάξτε το αντικείμενο). Απαράιτητα αφήστε κάτι (κατά προτίμηση μικρό, όχι έναν τοίχο γεμάτο φωτογραφίες) σε εμφανές σημείο που θα σας θυμίζει το λόγο για τον οποίο είστε χάλια. Η συνεχής τριβή μαζί του θα σας κάνει να το αποδεχτείτε πιο εύκολα. Ασχοληθείτε με κάτι (όχι απαραίτητα δημιουργικό (σιγά μη μπορέσετε να κάνετε κάτι δημιουργικό σε αυτά τα χάλια), για παράδειγμα αναπληρώστε το κενό με την αναζήτηση του αντιστοίχου! Προσοχή όμως! Κάντε μια καλή επιλογή, με την έννοια ότι θα ήταν καλό να κυνηγήσετε κάτι όσο το δυνατόν πιο άπιαστο. Τον περισσότερο χρόνο απλά θα ονειρεύεστε το ιδανικό του να το κατακτάτε και αυτό θα σας αρκεί, τίποτα περισσότερο. Και όσο πιο απλησίαστο, τόσο καλύτερο το όνειρο και τόσο δυσκολότερη η απογοήτευση (ντάξει, μη μου πεις τώρα μου χάλασε το Γιούγκο και ονειρεύομαι Φεράρι, άρα πάω αντιπροσωπεία. Καλύτερα αγόρασε έναν κουμπαρά και βάζε μέσα ένα ευρώ τη μέρα. Τον υπόλοιπο χρόνο σκέψου τον εαυτό σου να την οδηγεί). Μην πέσεις με τα μούτρα σε κάτι. Ασχολήσου με τα πάντα (πλέξιμο, βελονάκι, οριγκάμι, μαγειρική, παρατήρηση πουλιών, συλλογή με πεταλούδες) αλλά από λίγο. Χίλιες μικρές επιτυχίες είναι καλύτερες από μια μέτρια αποτυχία. Πέσε με τα μούτρα στην ενδοσκόπηση και την αναβίωση του παρελθόντος. Θυμήσου πότε ήσουν χαρούμενος και κοίτα να ξαναφτιάξεις τις συνθήκες για μια αντίστοιχη χαρά με διαφορετικά πλαίσια τώρα. Κάνε μια ανασκόπηση των κεκτημένων όσο πιο συχνά μπορείς. Ο ήλιος ξημερώνει κάθε μέρα βρέξει χιονίσει, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν αξίζει σα μια μικρή χαρά. Επαναπροσδιόρισε τις προτεραιότητές σου. Μεγαλύτερη χαρά και ικανοποίηση μπορείς να βρεις σε οτιδήποτε. Κυνήγησέ το. Α….και για να μην το ξεχάσω….Υπάρχουν 2 και μόνο 2 βασικοί κανόνες μέσα σε όλα αυτά.

1.ΜΗΝ κόψεις το τσιγάρο και το ποτό

2.Αν όλα αποτύχουν, πάρε σκύλο. Δε μουρμουράει, δε γκρινιάζει, δε θέλει ψώνια, δε μιλάει, δεν αφήνει υπονοούμενα. Είναι χαρούμενος, κουνάει την ουρά του, είναι λυπημένος, δώσε του ένα μπισκότο και πάλι θα την κουνάει.

(3.Πάρε πολλά μπισκότα για σκύλους. Σιγά μην είναι χαρούμενο το ζωντανό αν εσύ είσαι μέσα στη μαύρη μιζέρια)

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, στολίζεται η πόλη και είναι όλα καλά! Ή μάλλον όχι όλα. Τα Χριστούγεννα (και ειδικά αυτό τον καιρό) πρόκειται για κάτι που με φέρνει εκτός εαυτού (που λέει και ο Ζερβάκης). Περπατώ στην πόλη και με κάθε στολίδι με πιάνει μια γλυκιά ανατριχίλα την ώρα που από το μυαλό μου περνάνε χίλιες σκέψεις. Να πνίγω τον χαρούμενο ιδιοκτήτη του χριστουγεννιάτικου δέντρου με τα φωτάκια του, να βάζω φωτιά σε όλους τους Άγιους Βασίληδες και να πυροβολώ από το μπαλκόνι μου τα παιδάκια που θα βγουν για τα κάλαντα.

Αυτά τα Χριστούγεννα λοιπόν, το μενού του γιορτινού τραπεζιού, θα περιλαμβάνει μπριζόλες από τάρανδο (φουλ κρεατίνη για να κάνουμε και όγκο), βασιλόπιτα με φλουρί – κάψουλα υδροκυανίου και στο τέλος κώνειο. Όποιος επιζήσει μετά, θα προωθείται αυτόματα στο παραδοσικό πλέον τραπέζι με την πράσινη τσόχα όπου για πρωτοτυπία αντί για πόκα θα παίζει ρώσσικη ρουλέτα. Και για να μη μείνει κανένας παραπονεμένος, θα φροντίσω προσωπικά το κάθε πιστόλι να είναι γεμάτο! Λοιπόν μάγκες! (Γεωργίου speaking).Δεν υπάρχει Πνεύμα των Χριστουγέννων (το πάτησε το τρένο ή έφαγε κάτι χαλασμένο και ψόφησε), οι βασιλόπιτες είναι περσινές και απλά αλλάζουν τα αμύγδαλα γράφοντας τη νέα χρονιά. οι τάρανδοι πέθαναν από μαλάρια και οι καλικάντζαροι απεργούν γιατί δεν τους κολλάνε βαρέα και ανθιυγιεινά. Άσε που το εργαστήρι το σκέπασε το νερό γιατί εξαιτίας της παγκόσμιας υπερθέρμανσης λιώσανε οι πάγοι και το έλκηθρο δεν πάει μία γιατί κόπηκε στον τελευταίο έλεγχο ΚΤΕΟ. Η κυρία Αγίου Βασίλη τον παράτησε για τον Άγιο Χριστόφορο που είναι προστάτης των οδηγών και όπως και να το κάνουμε έχει καλύτερο ride (έχει τα κονέ). Τελικά ο Άγιος Βασίλης παράτησε την κόκκινη στολή (τα τσούγκρισε με την Κόκα Κόλα γιατί δεν τα βρίσκανε στο οικονομικό) και τώρα στις συγκεντρώσεις των Α.Α. όπου συχνάζει φοράει στολή πορτοκαλί οδοκαθαριστή (με σύμβαση στο δημόσιο, χωρίς ΑΣΕΠ τιμητικά). Πάντα όμως μπορεί να σου πει μια καλή ιστορία αν τον κεράσεις μια μπύρα. Και εγώ που τα Χριστούγεννα αυτά αλλά και όλα τα υπόλοιπα (έτσι όπως πάει στατιστικά) θα είμαι μόνος μου, εύχομαι αν και μόνο αν δικαιούμαι ένα μικρό ελάχιστο χριστουγεννιάτικο δωράκι, να πάνε όλα καλά με την περίπτωσή μου. Επειδή όμως αυτό δε γίνεται ποτέ, θα πάρω δώρο στον εαυτό μου ένα ζευγάρι παπούτσια. Να περπατάω και να βλέπω και άλλα χριστουγεννιάτικα στολίδια, να ακούω παντού τα κάλαντα και να μισήσω ακόμα περισσότερο όσους θα έχουν κάποιον να τσουγκρίσουν το ποτήρι τους….μια στιγμή! Τι λέω! Και ο καλύτερός μου φίλος; Ο μπάρμαν;

Βρήκα που θα περάσω τις γιορτές!!!

Ξυπνάς κάποια στιγμή και ως δια μαγείας αρχίζεις και διαπιστώνεις ότι ο πωπός και το στήθος της Μαιρούλας που κάθεται μπροστά σου (εκεί που καθόταν δηλαδή εδώ και χρόνια) σε ενδιαφέρει πλέον περισσότερο από την ομαδάρα και το ποδόσφαιρο στην αυλή του σχολείου. Μαζί με τον πωπό της Μαιρούλας, ξεδιπλώνει ένας ολόκληρος κόσμος που περιλαμβάνει μουσικές όπου ακούς τους στίχους και οι τραγουδιστές δε γκαρίζουν με τα λιγδιασμένη αλογοουρά τους στο στόμα, εξόδους (κρυφά αρχικά και μετά φανερά), περιοδικά με υπέροχες φωτογραφίες απείρου καλλιτεχνικού κάλλους, νέες πτυχές της έβδομης τέχνης εικονοκεντρικές και χωρίς διαλόγους (παρά μια γλώσσα εύκολα κατανοητή, χαραγμένη σε κάθε αντρικό υποσυνείδητο) και χίλια άλλα. Το πρόβλημα είναι το πρώτο βήμα. Άντε κάτι χοροί με τα χίλια ζόρια στα πάρτυ, παλιά “μπλουζ”, Bryan Adams στα δικά μου χρόνια, με τα κοριτσάκια στη μια μεριά του σαλονιού και τα αγοράκια στην άλλη να οργανώνουν σχέδια για το πώς και ποιος θα ξεκινήσει, και τελικά την ιδρωμένη κατάληξη του χορού όπου ανάμεσα στο ζευγάρι χώραγε να περάσει τριαξονική νταλίκα, κάτι μπουκάλες με το φοβερό και τρομερό φιλί στο στόμα, που όλοι το ήθελαν και όλοι όταν ερχόταν η σειρά τους εξεγείρονταν και έμενε στη σκέψη, κάτι δωράκια στα κρυφά στις 14 Φλεβάρη, κάτι τηλέφωνα με τις ώρες, κάτι ατελείωτες ώρες ονειροπόλησης…Και εκεί που είναι όλα ωραία και καλά, δεν προλαβαίνεις να τη δεις τη Μαιρούλα μετα το σχολείο, γιατί ανεβαίνει σε ένα μηχανάκι ή μπαίνει σε ένα αυτοκίνητο άρον άρον και φεύγει. Και όχι μόνο η Μαιρούλα, αλλά και η Αννούλα (όχι η γνωστή μικρή Αννούλα, αυτή δεν ανεβαίνει γιατί δεν έχει χεράκια) και η Θεοδώρα και η Κατερίνα και η Ρούλα και η Τίνα και και και…Τι έγινε ρε παιδιά; Ούτε στα πάρτυ έρχονται, ούτε στην αυλή μας κάνουν παρέα, ούτε πια κάνουν γυμναστική (γιατί είναι πολύ μπανάλ να ιδρώνεις) και αν τις συναντήσεις στο δρόμο δε θα γυρίσουν να σε κοιτάζουν, δε μπα να φωνάζεις δέκα ώρες, και πάλι αν τις γνωρίσεις. Γιατί είναι απασχολημένες να κοιτάνε στα μάτια το μαντράχαλο που τις περνάει από δύο έως εικοσιδύο χρόνια, κρεμασμένες σε ένα μπράτσο στιβαρό, που ανήκει σε ένα στήθος που το σκεπάζει τουλάχιστον ένα Αρμάνι πουκάμισο πάνω από ένα τζηνάκι Diesel και τα απαραίτητα μοκασίνια (σε λευκό παρακαλώ). Πώς να το συναγωνιστείς αυτό, που η τελευταία αγορά σου ήταν τα καινούρια Nike και ένα PlayStation και θεωρείς τέλειο ντύσιμο το φούτερ με τζην και αθλητικά; Που δεν έχεις ένα μηχανάκι (ούτε ποδήλατο εδώ που τα λέμε), που δεν ξυρίζεσαι καλά καλά, που δε σου αρέσει ρε παιδί μου ο καφές (σκατά είναι) και δεν ακούς στην τελική Πέγκυ και Καρρά για να φτιαχτείς αλλά Αλκίνοο και Πυξ Λαξ; Αναγκαστικά μένεις μπακούρι (εκτός και αν το γυρίσεις στις μικρότερες, οπότε και θα διαιωνίσεις την κατάσταση, άρα συνεχίζεις την παράδοση της μαλακίας και πληγώνεις τα καλά παιδιά που αύριο θα αγαπήσουν) και κάνεις την ταβανοθεραπεία σου. Και πίστεψε με αρχηγέ, κοίτα να την κάνεις καλά, γιατί μόνο θα κερδίσεις…Θα μάθεις τι θέλουν, τι τις εξιτάρει, τι τις τραβάει και με ποιον τρόπο μπορείς να τισ κάνεις δικές σου..και όλα αυτά κοιτώντας και μόνο. Μπορείς να γίνεις ο ώμος όπου θα στηριχτεί να κλάψει η Μαιρούλα (που τη θέλεις τόσο) επειδή την πλήγωσε ο εκάστοτε βλάκας; Κάντο όσο και να πονά…γιατί έτσι μόνο θα μάθεις…θα πονέσεις και θα βγεις αλλιώτικος άνθρωπος. Κοίτα γύρω σου και άνοιξε τα μάτια σου καλά. Θέσε τους δικούς σου όρους. Δες τι περνάει..όχι για να παραμυθιάσεις και εσύ, αλλά γιατί μόνο έτσι θα αποκτήσεις το πλεονέκτημα για την πρώτη προσέγγιση. Δε χρειάζεσαι κάτι άλλο. Τα υπόλοιπα τα φέρνει η στιγμή και μόνο αυτή. Αλλά το πρώτο βήμα θα μάθεις να το κάνεις με όποιον τρόπο και αν χρειάζεται, γιατί απλά έτσι λειτουργέι το σύστημα, και εσύ πρέπει να επιβιώσεις μέσα σε αυτό. Σιχαίνεσαι τα ζώδια; Άσε τη να σου μιλήσει για αυτά και κάνε ότι ενδιαφέρεσαι. Μην κρεμαστείς πάνω της από την πρώτη στιγμή. Μην της δείξεις ότι θα πάρει τα πάντα από σένα. Μην την ανεβάσεις στα σύννεφα γιατί θα μείνει εκέι και θα σε ρίξει κάτω. Μην της στέλνεις χίλια μηνύματα τη μέρα. Μη θυμηθείς το όνομά της. Να είσαι πάντα κοντά της αλλά για λίγο. Μην της ανοίξεις την ψυχή σου σαν βιβλίο. Μείνε κοντά και κράτα τις αποστάσεις σου. Γίνε προσιτός και παράλληλα απροσδιόριστα μυστηριώδης. Ασχολήσου μαζί της αλλά θέσε χρονικά όρια. Δείξε της ενδιαφέρον αλλά στην τελική πείσε εκείνη ότι σε θέλει. Κάνε τη να προσπαθήσει εκείνη να σε κερδίσει. Και μόλις τη φιλήσεις για πρώτη φορά, σου δίνω το δικαίωμα να της πεις πόσο ερωτευμένος είσαι, και πόσο ήθελες να δοκιμάσεις το φιλί της…γιατί ξέρω ότι θα το εννοείς. Και μόνο τότε θα το καταλάβει και εκείνη. Και άκου με, μπορεί να είναι δύσκολο και να αργήσει, αλλά θα ζήσεις περισσότερα σε ένα φιλί παρά σε δέκα σχέσεις του καφέ. Πρόσεχε όμως…υπάρχει ένα πρόβλημα…γιατί είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι θα δοθείς ολόψυχα. Όταν αυτό χαλάσει, το επόμενο βήμα θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Γιατί θα ζητάς κάτι ακόμα πιο καλό. Και έχοντας μάθει να χειρίζεσαι κάθε άνθρωπο και κάθε γυναίκα, θα είναι πιο εύκολο να εκδικηθείς παρά να δώσεις την ευκαιρία πρώτα στον εαυτό σου και μετά σε κείνη. Δώσε χρόνο σε κάθετι που γνωρίζεις. Μάθε το, μην προτρέχεις, μη βγάζεις βιαστικά συμπεράσματα. Θα είναι σωστά τις περισσότερες φορές αλλά μη βιάζεσαι να φύγεις επειδή απλά λειτούργησε αυτό που έμαθες να κάνεις…στο κάτω κάτω για το λόγο αυτό το έμαθες. Άρα δώσε μια ευκαιρία στον εαυτό σου, μην τον κατηγορείς για τη μοναξιά του και το κενό που θα έχεις στην καρδιά. Τα καλύτερα θα έρθουν, και να είσαι σίγουρος ότι θα είναι όντως καλύτερα. Όπως είπε και ο Eric Draven ”It can’t rain all the time…” (με επιμονή μάλιστα μια και το ασπαζόταν ακόμα και μετά το θάνατό του), μάθε να ζεις και να αγαπάς, να ζεις για να αγαπάς, να αγαπάς για να ζεις….(και με λίγη βοήθεια από τον εαυτό σου για να γίνουν όλα λιγάκι πιο εύκολα).

Πόσο περίεργο φαίνεται απ’έξω… Δεν πέρασαν καλά καλά λίγες μέρες και βλέπω παντού σχέσεις και χεράκια και αγκαλιές και φιλάκια και ένα κάρο πράγματα που με κάνουν να θέλω να αρπάξω το αλυσοπρίονο την ώρα που θα τραγουδάω το “Σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι”…Σε λίγη ώρα όμως μου περνάει και το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κάτσω αγκαλιά με την καινούρια φίλη μου (την Absolut – από Σουηδία η κοπελιά) και τον καινούριο καλύτερο μου φίλο (τον εκάστοτε μπάρμαν) και να κλαίω τη μοίρα μου μέχρι να μου φανούν όλα πιο όμορφα. Και πάντα έτσι γίνεται…αλλά το δύσκολο κομμάτι είναι η επιστροφή στο σπίτι, αυτό το δεκαλεπτάκι που είναι ικανό να σε κάνει τόσο χάλια και το οποίο μισώ με τόσο πάθος. Το δεκαλεπτάκι εκείνο που σκέφτεσαι ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να σε κρατήσει όρθιο, που σκέφτεσαι ό,τι είδες έξω και σε διέλυσε. Το κάθε βλέμμα του οποίου αποδέκτης ήσουν κάποτε εσύ, κάθε φιλί που κάποτε έδινες και έπαιρνες, κάθε λέξη που κάποτε σε γέμιζε. Και όσο παράλογο και αν μου φαίνεται τι στιγμή εκείνη, γιατί ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά, εκείνη και μόνο εκείνη τη μικρή στιγμή το σαράκι της αμφιβολίας γίνεται ένα τεράστιο ερπετό που με καταβροχθίζει ολόκληρο και φτύνει τα κόκκαλά μου για πλάκα. Άντε να δούμε πόσο θα κρατήσει αυτό το βιολί γιατί σε λίγο βλέπω το Θεό να μου στέλνει τιμολόγιο για τον αέρα που αναπνέω.

Σιγά σιγά σχηματίζονται μικροί σταθεροί κανόνες κατάθλιψης. Κάθε σχέση που παλιά κορόιδευες, μοιάζει απότομα υπέροχη (απλά γιατί συνεχίζει να υφίσταται). Παρακολουθείς με μια μανία σχδόν αρρωστημένη κάθε ζευγάρι που περπατάει χεράκι χεράκι και φωναχτά εύχεσαι να τους πατήσει νταλίκα, ενώ από μέσα σου θα πούλαγες την ψυχή σου για να πάρεις τη θέση του έστω και για ένα τετράγωνο. Πέφτεις πάνω σε κάθε αισθηματική ταινία με κακό τέλος κατά προτίμηση. Αρχίζεις να ακούς τραγούδια του Βασίλη Καρρά και αισθάνεσαι μια πρωτόγνωρη ψυχική ταύτιση με τον τραγουδιστή (ειδικά μετά από κάθε ρούφηγμα αέρα). Ξεσκονίζεις παλιές κασέτες με βιντεοκλίπ των Aerosmith και Guns ‘n’ Roses και βλέπεις στο repeat το November Rain παρέα με τη Σκανδιναβή νέα φίλη σου. Παίρνεις το αυτοκίνητο και πηγαίνεις σε όλα τα μέρη που θα την πήγαινες ακούγοντας Βασίλη (όχι Καρρά αυτή τη φορά) μαζί με τη Σκανδιναβή (με μέτρο) και επιστρέφεις ακούγοντας απαραίτητα το “Ερωτικό” (του Πανούση, όχι της Αλεξίου). Θυμάσαι παλιές σχέσεις και φίλες και αναρωτιέσαι αν σε θέλει ακόμα η κοπέλα που καθόταν πίσω σου στην τρίτη δημοτικού – ο παραλογισμός σταματά γιατί θα σκεφτείς ότι έχει σχέση – και συνεχίζει αυτόματα μισώντας τη που σε ξέχασε τόσο εύκολα. Τελικά θα γυρίσεις να κοιμηθείς, αφού αναστενάξεις καμιά διακοσαριά φορές σα μαγκούφης γεροπαράξενος και πριν πέσεις για ύπνο (μια και η Σκανδιναβή θα έχει κάνει τη δουλειά της) θα επαναλάβεις σα θιβετιανό μάντρα ένα συρφετό χαρακτηρισμών απέναντι στις γυναίκες που ξεκινά από το γράμμα Α (άκαρδες, άπονες, άψυχες κτλ) και συνεχίζεται μέχρι το Π (παλιο…δε συμμαζεύεται) οπότε και σταματάς λόγω του πλήθους των επιθέτων, σα γνήσιος μισογύνης. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα…και όπως λένε στο χωριό μου, same shit, different day

Μόλις γύρισα από έξω…και ήταν πολύ καλά. Ξέρετε όμως τι πονάει περισσότερο από όλα; Το να δείχνεις ότι περνάς καλά…και να προσπαθείς να περάσεις καλά, ενώ το μυαλό σου παίρνες χίλιες στροφές και προσπαθέι να φέρει τα πράγματα σε μια ισορροπία. Όταν όλα καταρρέουν πιάνεσαι από κάτι πολύ μικρό και πολύ σαθρό συνήθως. Και επειδή την έχω πατήσει έτσι, προσπαθώ να μην το κάνω, αλλά τελικά φαίνεται να είναι προγραμματισμένο. Μια μικρή κίνηση σου θυμίζει, ένα νεύμα σου ξυπνάει μνήμες που προσπαθείς να θάψεις ή προσπαθείς να ξεπεράσεις. Μια λέξη σε φέρνει μπροστά σε προοπτικές που δεν υπάρχουν και στις οποίες εσύ στηρίζεις όνειρα και πλάθεις με τη φαντασία σου κάστρα και ιδέες, καταστάσεις και γεγονότα τα οποία καταλήγουν να σε πληγώνουν ακόμα περισσότερο χωρίς να έχουν συμβεί, χωρίς να έχουν πιθανότητα να συμβούν, και ακόμα και να γινόντουσαν πραγματικότητα θα ήταν σα να παίζεις σε στημένο παιχνίδι μια και δεν ξέρεις που πατάς και που πηγαίνεις. Συνήθως τρία ποτά με ζάλιζαν ευχάριστα, τώρα όμως μου δημιούργησαν μια διαύγεια επώδυνη…σα να βλέπεις μια ατέλεια σε ένα πολύ σκληρό λευκό φως, που μεγαλώνει τα πάντα…αναγνωρίζωτην κατάσταση αλλά δε μπορώ να κάνω τίποτα…αισθάνομαι ανίκανος να κινηθώ προς μια κατεύθυνση γιατί όλα φαίνονται μάταια και ανούσια. Στο κάτω κάτω, εκεί ήμουν, και εκεί πάλι βρέθηκα, μπλεγμένος στα ίδια δίχτυα του μυαλού που θέλουν το άσπρο να φαίνεται γκρίζο και το γκρίζο απροσδιόριστο. Σα να σε τυλίγει ένα σκοτάδι πιο βαθύ και από τη νύχτα, αγωνίζεσαι να νιώσεις φυσιολογικά, όμως η καχυποψία απέναντι στο κάθετι και ο φόβος (φόβος και όχι πεποίθηση, αν και διαφορετικά το βιώνεις) ότι γνωρίζεις την κατάληξη κάθε νέου πράγματος. Δε δοκιμάζεις. Η μπογιά σου περνάει, και τα ίδια κόλπα γίνονται πρωτότυπα για άλλη μια φορά. Αλλά αυτή τη φορά είναι πιο δύσκολο, γιατί η σύγκριση με το παρελθόν είναι αναπόφευκτη και αμείλικτη.Και η σύγκριση αυτή μιλάει για σταθερότητα, σιγουριά, προστασία και σεβασμό…κάτι που ξέρεις ότι δε θα μπορείς να δώσεις και αυτό θα είναι κατεξοχήν άδικο απέναντι στους γύρω σου. Απέναντι στον εαυτό σου; Αυτό δεν έχει σημασία. Έτσι και αλλιώς, όλα είναι δρόμος. Και όπως είπε και ένας φίλος απόψε, για τον πάτο: “Τόσα χρόνια βαρελάς, τέτοιον πάτο δεν ξανάδα!”. Τον βλέπω…περπατά μόνος..και συνεχίζει….

Έτσι χαρακτήρισε ένας φίλος πριν από λίγες μέρες το συναίσθημα του να πιάνεις πάτο…και έτσι φαίνεται να είναι πραγματικά. μόνο που εκεί που βρίσκεσαι στον πάτο και μαζεύεις σιγά σιγά τα κομμάτια σου, το έδαφος υποχωρεί και διαπιστώνεις πως μπορείς ακόμη να βρεθείς πιο κάτω, παγιδευμένος σε μια κατρακύλα που δεν έχει τελειωμό. Το ειρωνικό στην όλη διαδικασία είναι οτι ξέρεις πάντα τι σου φταίει (ή σχεδόν πάντα για να μην είμαι απόλυτος), αλλά από επιλογή τις περισσότερες φορές αφήνεσαι να πέσεις. Δεν αντιλέγω, πρόκειται για μια απίστευτα γόνιμη εσωτερική διαδικασία. Αλλά πολλές φορές πονάει τόσο πολύ και αφήνει τέτοια σημάδια που δύσκολα μπορείς να αντέξεις. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη παγίδα…θα ξαναγυρίσεις σε αυτό που σε πόνεσε (πεπεισμένος μέσα στην τρέλα του πόνου ότι όσα σε οδήγησαν μακριά είναι παιδιαρίσματα και μικροεμπόδια που δημιούργησε ο εγωισμός σου) ή θα συνεχίσεις να γλύφεις τις πληγές σου που ανοίγουν όλο και περισσότερο καταλήγοντας όλο και περισσότερο αντικοινωνικός, μακριά από κάθετι ζωντανό, ανθρώπινο και ζεστό, βουτηγμένος στη δυστυχία (που ο ίδιος δημιουργείς). Όσο για μένα, για άλλη μια φορά διάλεξα το δεύτερο. Τώρα πια σε αυτό το σημείο αδυνατώ να θυμηθώ τι με πόνεσε τόσο πολύ…το μόνο πια που θυμάμαι είναι το ότι πόνεσα και μάλιστα πολύ και για κάποιον περίεργο λόγο αισθάνομαι ότι πρέπει να συνεχίσω να πονάει για να επέλθει η κάθαρση. Και κάπου εκεί ξεκινάει και το τρίτο κύμα απογοήτευσης και αποπροσανατολισμού. Η σύγκριση…Η σύγκριση αυτού που έχασες (και επέλεξες να το χάσεις) με όλα όσα είχες κατά καιρούς, με όλα όσα έχεις τώρα, με όσα φαντάζεσαι ότι μπορεί να είχες, με όσα έχουν οι άλλοι γύρω σου και πάει λέγοντας. Αυτό από μόνο του δε μπορεί να σε τρελάνει (συνήθως είναι το κερασάκι στην τούρτα που σου προσφέρουν τα υπόλοιπα) γιατί σχεδόν πάντα καταλήγεις στα ίδια συμπεράσματα. Αυτό που έχουν οι άλλοι είναι πάντα ή λιγότερο από αυτό που είχες αλλά τους καλύπτει γιατί απλά δε μπορούν να νιώσουν τόσο βαθειά όσο εσύ. Όσα θα μπορούσες να έχεις είναι θεωρητικά και πιθανώς λιγότερα από αυτό που έχασες και είχες δοκιμάσει πρακτικά. Και όσα και αν αποκτήσεις, τίποτα δε μπορεί να σου καλύψει αυτό το τεράστιο κενό (στην καρδιά, άσχετα αν το νιώθεις στο στομάχι) που σου άφησε αυτό που άφησες να χαθεί…γιατί ακόμα και αν πονάς για κάτι που σε άφησε…στο τέλος εσύ φταις…γιατί το άφησες να φύγει. Και τι κάνεις γι΄αυτό…τίποτα. Γιατί είπαμε, είναι επιλογή ο πόνος, είναι και γόνιμος και πρέπει να κάνει τον κύκλο του. Που όσο πιο μεγάλος είναι, τόσο περισσότερα κατάλοιπα αφήνει και τόσο περισσότερο σκοτεινιάζει το βλέμμα. Γιατί είναι όμορφο να ζεις μέσα σε μια παράλληλη πραγματικότητα που ο κόσμος είναι σαν το Vanilla Sky και αγαπάς αυτό που δεν υπάρχει και δε μπορείς να φτάσεις….και όταν το αφήνεις να φύγει πεθαίνεις από αγάπη γι’αυτό. Γιατί είναι όμορφο να εξιδανικεύεις το κάθετι και να ζηλεύεις την ανέμελη στιγμή που θα γελάσεις χωρίς να πονάς. Γιατί έχει τόσο πολύ χρόνο και είσαι τόσο μπερδεμένος που οι διάλογοι με τον εαυτό σου δεν καταλήγουν ποτέ πουθενά, αλλά πάντα προλαβαίνεις να τον μισήσεις για το τι έχει καταλήξει να είναι. Γιατί ξέρεις πόσο δύσκολο θα είναι να ξανανιώσεις καλά….ή τόσο καλά. Και θα συνεχίσεις να ψάχνεις την κοπέλα που σταμάτησες να ψάχνεις, την κοπέλα που όταν δακρύζει, έξω βρέχει…και όταν βρέχει θα μουρμουράς “χίλια σύννεφα κλαίνε..δεν είσαι εδώ…”

Τελειώνω σε μερικές μέρες το στρατό και είμαι ακόμα μέσα…και τουλάχιστον οι άντρες ξέρουν τι σημαίνει αυτό! Και φίλους τελικά έκανα και καλά πέρασα. Δεν παύει όμως να είναι μια χρονιά που δε μου πρόσφερε απολύτως τίποτα, παρά μόνο άπειρο χρόνο να σκεφτώ πως είναι δυνατόν να συμμετέχω σε έναν τέτοιο παραλογισμό. υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στο στρατό και αν ξεκινήσω να μιλάω ειδικά τώρα που όλα είναι νωπά στο μυαλό μου δε θα τελειώσω ποτέ! Το post αυτό όμως έχει άλλο σκοπό. Ο ελληνικός στρατός (ΕΣ για τους φίλους) είναι ένα τεράστιο φυτώριο παλικαριών που διακατέχονται από μια πληθώρα συνδρόμων και συμπλεγμάτων που θα έκανε κάθε ψυχίατρο να παρατήσει τα πάντα και να χτίσει την καριέρα του πάνω στον καθένα τους. Μέσα σε αυτό το συρφετό όμως υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις…άνθρωποι πάνω από ολα και μετά οτιδήποτε άλλο, άνθρωποι που μπορούν να γίνουν φίλοι, να κάνουν παρέα και να μιλήσουν για οτιδήποτε άλλο πέραν του ΕΣ. Τους ανθρώπους αυτούς ευχαριστώ (αν και δεν κατανοώ με τίποτα την επιλογή του επαγγέλματός τους) και τους θεωρώ φίλους μου. Και απλά θέλω να το ξέρουν. Για τον ΕΣ…θα επανέλθω (γενικότερα και ειδικότερα)…!

Η σελίδα αυτή είναι αφιερωμένη στον κόσμο…το δικό μου μικρόκοσμο…το γύρω μου κόσμο…τον κόσμο όλο…σε εκείνη που δεν είναι πια εδώ… Είναι αφιερωμένη επίσης στο χρόνο…γιατί αυτός καθορίζει το τέλος και την αρχή. Και τελικά αφιερώνεται στα γεγονότα, τις συμπτώσεις, τις αλληλεπιδράσεις. Όλα αυτά γεμίζουν τις ώρες και τα λεπτά μου και θα γεμίζουν και αυτές τις σελίδες…τώρα που εκείνη δεν είναι εδώ…