Θυμηθείτε τον fofosmann…

Κυριακή 29/01/08 έφυγε από κοντά μας ο fofosmann ή Φώτης Πολυζώης. Έφυγε το ίδιο γρήγορα όπως έζησε. Πέρασαν τρεις μέρες μέσα στην παράνοια της απώλειας, σε μια φασματική κατάσταση όπου ο εγκέφαλος αρνείται να δεχτεί κάτι τόσο τελεσίδικο και απρόσωπο, κάτι τόσο οριστικό και αμετάκλητο όπως είναι η απώλεια ενός ανθρώπου. Ένας άνθρωπος χάθηκε, ένας άνθρωπος που ξέρεις, μιλάς, εμπιστεύεσαι. Ένας άνθρωπος τον οποίο έζησες, με τον οποίο συμφώνησες και διαφώνησες, τσακώθηκες και συμφιλιώθηκες. Θυμάμαι το Φώτη να γελάει με την απαισιοδοξία μου και να σαρκάζει τη δική του αισιοδοξία. Θυμάμαι να μιλάει για τα ματωμένα πόδια του ταξιδιού που αξίζουν, και όχι για το ίδιο το ταξίδι. Θυμάμαι ένα φίλο που είχα και έχασα. Δε μπορώ να λυπηθώ τόσο όσο θα ήθελα, τόσο όσο πιστεύω ότι θα ήταν αποδεκτό. Ίσως γιατί ο Φώτης που ήξερα εγώ πάντα ήταν βιαστικός. Όχι να φύγει, αλλά να ζήσει. Και απέναντι σε έναν τέτοιο άνθρωπο, ακόμα και εγώ, ο υλιστής και απαισιόδοξος, πρέπει να ομολογήσω. Αν ξεκινά κάποιο νέο ταξίδι με το θάνατο, ο Φώτης είναι αυτός που θα καταφέρει να ταξιδέψει ξανά. Και αυτός που θα φτάσει στο τέρμα με ματωμένα πόδια να αξίζουν, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και μια εύστοχη ατάκα για όλα. Και έτοιμος για το νέο ταξίδι. Έχασα έναν καλό φίλο. Θυμάμαι το φίλο μου. Θυμηθείτε το Φώτη. Θυμηθείτε το ταξίδι. Καλό ταξίδι Φώτη…

Μαθηματικά για προχωρημένους – πιθανότητες

Έχεις χωρίσει. Έχει περάσει και καιρός, ικανός να είσαι λίγο καλύτερα…έχεις μάλιστα ξεπεράσει και τη φάση που σου αρέσει κάθε γυναίκα που συναντάς και ερωτεύεσαι κεραυνοβόλα εδώ και χρόνια…ή μέχρι να γνωρίσεις τη γυναίκα από την οποία χώρισες. Τι κάνεις από δω και στο εξής;

Στατιστικά, οι πιθανότητες λένε ότι θα τα ξαναβρείς με την πρώην (αν υπάρχει βέβαια τέτοιο περιθώριο). Αν όχι, θα την κυνηγήσεις. Πώς σου φαίνεται αυτό; Πάλι φακές, θα έλεγε ο Γεωργίου…πάλι γλαρόσουπα…αφού την έφαγες και σε χάλασε, γιατί την ξαναπαραγγέλνεις; Είναι επειδή τη θέλεις πραγματικά, ή μήπως είσαι σε τέτοια χάλια που σου φαίνεται ότι τίποτα στη ζωή σου δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτή;

Μικροί κανόνες κατάθλιψης (και ένα κουτί Prozac δώρο)

Αρχίζουν και διαμορφώνονται σιγά σιγά μικροί κανόνες για να μπορείς να κρατιέσαι σε μια ισορροπία ανάμεσα στο βούρκο και το τρίτο πάτωμα δεξιά. Και επειδή εγώ άργησα να τους καταλάβω (αν και τελικά εκεί καταλήγουν όλοι) σας τους παραθέτω για να τους ακολουθήσετε (αφού βέβαια χωρίσετε – αν πάλι έχετε άλλο λόγο, κανένα πρόβλημα, απλά αλλάξτε το αντικείμενο). Απαράιτητα αφήστε κάτι (κατά προτίμηση μικρό, όχι έναν τοίχο γεμάτο φωτογραφίες) σε εμφανές σημείο που θα σας θυμίζει το λόγο για τον οποίο είστε χάλια.

Χριστούγεννα!!!

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, στολίζεται η πόλη και είναι όλα καλά! Ή μάλλον όχι όλα. Τα Χριστούγεννα (και ειδικά αυτό τον καιρό) πρόκειται για κάτι που με φέρνει εκτός εαυτού (που λέει και ο Ζερβάκης). Περπατώ στην πόλη και με κάθε στολίδι με πιάνει μια γλυκιά ανατριχίλα την ώρα που από το μυαλό μου περνάνε χίλιες σκέψεις.

Μια ιστορία για αγοράκια

Ξυπνάς κάποια στιγμή και ως δια μαγείας αρχίζεις και διαπιστώνεις ότι ο πωπός και το στήθος της Μαιρούλας που κάθεται μπροστά σου (εκεί που καθόταν δηλαδή εδώ και χρόνια) σε ενδιαφέρει πλέον περισσότερο από την ομαδάρα και το ποδόσφαιρο στην αυλή του σχολείου.

Γέμισε ο τόπος….

Πόσο περίεργο φαίνεται απ’έξω… Δεν πέρασαν καλά καλά λίγες μέρες και βλέπω παντού σχέσεις και χεράκια και αγκαλιές και φιλάκια και ένα κάρο πράγματα που με κάνουν να θέλω να αρπάξω το αλυσοπρίονο την ώρα που θα τραγουδάω το “Σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι”…

…και η άβυσσος…

Μόλις γύρισα από έξω…και ήταν πολύ καλά. Ξέρετε όμως τι πονάει περισσότερο από όλα; Το να δείχνεις ότι περνάς καλά…και να προσπαθείς να περάσεις καλά, ενώ το μυαλό σου παίρνες χίλιες στροφές και προσπαθέι να φέρει τα πράγματα σε μια ισορροπία. Όταν όλα καταρρέουν πιάνεσαι από κάτι πολύ μικρό και πολύ σαθρό συνήθως.

Ο…αστερίας!

Έτσι χαρακτήρισε ένας φίλος πριν από λίγες μέρες το συναίσθημα του να πιάνεις πάτο…και έτσι φαίνεται να είναι πραγματικά. μόνο που εκεί που βρίσκεσαι στον πάτο και μαζεύεις σιγά σιγά τα κομμάτια σου, το έδαφος υποχωρεί και διαπιστώνεις πως μπορείς ακόμη να βρεθείς πιο κάτω, παγιδευμένος σε μια κατρακύλα που δεν έχει τελειωμό.

Σκόρπιες σκέψεις….

Τελειώνω σε μερικές μέρες το στρατό και είμαι ακόμα μέσα…και τουλάχιστον οι άντρες ξέρουν τι σημαίνει αυτό! Και φίλους τελικά έκανα και καλά πέρασα. Δεν παύει όμως να είναι μια χρονιά που δε μου πρόσφερε απολύτως τίποτα, παρά μόνο άπειρο χρόνο να σκεφτώ πως είναι δυνατόν να συμμετέχω σε έναν τέτοιο παραλογισμό. υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στο στρατό και αν ξεκινήσω να μιλάω ειδικά τώρα που όλα είναι νωπά στο μυαλό μου δε θα τελειώσω ποτέ! Το post αυτό όμως έχει άλλο σκοπό. Ο ελληνικός στρατός (ΕΣ για τους φίλους) είναι ένα τεράστιο φυτώριο παλικαριών που διακατέχονται από μια πληθώρα συνδρόμων και συμπλεγμάτων που θα έκανε κάθε ψυχίατρο να παρατήσει τα πάντα και να χτίσει την καριέρα του πάνω στον καθένα τους. Μέσα σε αυτό το συρφετό όμως υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις…άνθρωποι πάνω από ολα και μετά οτιδήποτε άλλο, άνθρωποι που μπορούν να γίνουν φίλοι, να κάνουν παρέα και να μιλήσουν για οτιδήποτε άλλο πέραν του ΕΣ. Τους ανθρώπους αυτούς ευχαριστώ (αν και δεν κατανοώ με τίποτα την επιλογή του επαγγέλματός τους) και τους θεωρώ φίλους μου. Και απλά θέλω να το ξέρουν. Για τον ΕΣ…θα επανέλθω (γενικότερα και ειδικότερα)…!

Και ξεκινάμε επίσημα…

Η σελίδα αυτή είναι αφιερωμένη στον κόσμο…το δικό μου μικρόκοσμο…το γύρω μου κόσμο…τον κόσμο όλο…σε εκείνη που δεν είναι πια εδώ… Είναι αφιερωμένη επίσης στο χρόνο…γιατί αυτός καθορίζει το τέλος και την αρχή. Και τελικά αφιερώνεται στα γεγονότα, τις συμπτώσεις, τις αλληλεπιδράσεις. Όλα αυτά γεμίζουν τις ώρες και τα λεπτά μου και θα γεμίζουν και αυτές τις σελίδες…τώρα που εκείνη δεν είναι εδώ…