…και όμως αλλάζουν…

..τελικά. Κοιτώντας πίσω δε μετανιώνω. Αυτή είναι η τελευταία μου λέξη. φεύγω (σε εισαγωγικά πάντα) με το κεφάλι ψηλά και με σώας τας φρένας (έτσι, έτσι) γιατί το ποτήρι ξεχείλισε (λέμε τώρα). Το ποτήρι την έπαθε πολύ καιρό πριν αλλά μάλλον ήμουν πολύ βουτηγμένος στο χάλι μου για να το καταλάβω. Δε μετανιώνω λοιπόν για όσα έκανα αν και θα μπορούσα να έχω φύγει με το κεφάλι ψηλά εδώ και πολύ καιρό (ντάξει, το’γραψα, μη φωνάζεις)! Τώρα μπορώ να το δω καθαρά. Δεν είναι ότι κάτι φτάνει στο αμήν, έτσι και αλλιώς οι βαθμίδες του είναι άπειρες, απλά κάτι ξεχαρβαλώνεται (αυτή είναι η σωστή λέξη, όχι “σπάει”) σε τέτοιο βαθμό που δεν έχεις όχι κουράγιο και διάθεση, απλά δε βρίσκεις νόημα καν στο να προσπαθήσεις να το φτιάξεις (ούτε καν – χαμογελάω όταν το λέω αυτό – ούτε καν). Ήταν καλά, και το παλεψα μέχρι εκεί που θα μπορούσε να φτάσει κάτι. Μετά απλά δεν υπήρχε κάτι για το οποίο να παλέψω (ντάξει, εδώ και πολύ καιρό, σε άκουσα). Απλά εξάντλησα τα περιθώρια…ίσως και να εξαντλήθηκα και εγώ. Πέρασε καιρός. Δε στενοχωριέμαι, ούτε πονάω πια. Και μια πικρή γεύση στο στόμα μου έχει φύγει εδώ και καιρό. Θέλω να είναι καλά (και το εννοώ). Δε μου φταίει σε κάτι…και στο κάτω κάτω δε μου έφταιγε και ποτέ…το είχε ξεκαθαρίσει, “εγώ είμαι έτσι και δεν αλλάζω για τίποτα”. Τώρα είναι απλό να το βάλεις κάτω. Simple maths…χωρίς συναίσθημα. Παραδόξως, δε μισώ όλο τον κόσμο. Δε μου φταίει ούτε καν ο εαυτός μου. Ντάξει, το έριξα λίγο στη δουλειά για να γεμίσω το κενό (το χρονικό αυτή τη φορά κενό), αλλά αυτό ήταν. Πέρασε καιρός μέχρι να μπορέσω να μπω εδώ και να δω κατάμουτρα τον άλλο μου εαυτό να με κοιτάει. Δε μπορώ να πω ότι δε με αναγνωρίζω. Τα σκέφτηκα όλα πολύ βλέπεις…και πέρασε καιρός…αλλά το κυριότερο δεν είναι αυτό. Τελικά δεν έχασα την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους…και τελικά επέλεξα να εμπιστευτώ ξανά…και είναι περίεργο…και μου αρέσει. Δεν το περίμενα. Καθόλου. Μαθαίνω να χαμογελάω. Και να είμαι καλός άνθρωπος. Κάποιος μου λέει συνέχεια ότι είμαι, αλλά θέλω να δείχνω κακός. Και να ανοίγω τα παντζούρια μου το πρωί. Και να ανταποδίδω όσα δέχομαι. Και να χαμογελάω ξανά. Και να νοιάζομαι. Και δεν τα μαθαίνω μόνος μου….και σε ευχαριστώ…(ούτε καν είπες; πάλι χαμογελάω…). Τελικά δε θα πάρω τα βουνά…απλά θα πάω στο δάσος…καληνύχτα. Το τέλος έγινε και πάλι αρχή. Μια νέα αρχή.