…και όμως αλλάζουν…

..τελικά. Κοιτώντας πίσω δε μετανιώνω. Αυτή είναι η τελευταία μου λέξη. φεύγω (σε εισαγωγικά πάντα) με το κεφάλι ψηλά και με σώας τας φρένας (έτσι, έτσι) γιατί το ποτήρι ξεχείλισε (λέμε τώρα). Το ποτήρι την έπαθε πολύ καιρό πριν αλλά μάλλον ήμουν πολύ βουτηγμένος στο χάλι μου για να το καταλάβω. Δε μετανιώνω λοιπόν για όσα έκανα αν και θα μπορούσα να έχω φύγει με το κεφάλι ψηλά εδώ και πολύ καιρό (ντάξει, το’γραψα, μη φωνάζεις)! Τώρα μπορώ να το δω καθαρά. Δεν είναι ότι κάτι φτάνει στο αμήν, έτσι και αλλιώς οι βαθμίδες του είναι άπειρες, απλά κάτι ξεχαρβαλώνεται (αυτή είναι η σωστή λέξη, όχι “σπάει”) σε τέτοιο βαθμό που δεν έχεις όχι κουράγιο και διάθεση, απλά δε βρίσκεις νόημα καν στο να προσπαθήσεις να το φτιάξεις (ούτε καν – χαμογελάω όταν το λέω αυτό – ούτε καν). Ήταν καλά, και το παλεψα μέχρι εκεί που θα μπορούσε να φτάσει κάτι. Μετά απλά δεν υπήρχε κάτι για το οποίο να παλέψω (ντάξει, εδώ και πολύ καιρό, σε άκουσα). Απλά εξάντλησα τα περιθώρια…ίσως και να εξαντλήθηκα και εγώ. Πέρασε καιρός. Δε στενοχωριέμαι, ούτε πονάω πια. Και μια πικρή γεύση στο στόμα μου έχει φύγει εδώ και καιρό. Θέλω να είναι καλά (και το εννοώ). Δε μου φταίει σε κάτι…και στο κάτω κάτω δε μου έφταιγε και ποτέ…το είχε ξεκαθαρίσει, “εγώ είμαι έτσι και δεν αλλάζω για τίποτα”. Τώρα είναι απλό να το βάλεις κάτω. Simple maths…χωρίς συναίσθημα. Παραδόξως, δε μισώ όλο τον κόσμο. Δε μου φταίει ούτε καν ο εαυτός μου. Ντάξει, το έριξα λίγο στη δουλειά για να γεμίσω το κενό (το χρονικό αυτή τη φορά κενό), αλλά αυτό ήταν. Πέρασε καιρός μέχρι να μπορέσω να μπω εδώ και να δω κατάμουτρα τον άλλο μου εαυτό να με κοιτάει. Δε μπορώ να πω ότι δε με αναγνωρίζω. Τα σκέφτηκα όλα πολύ βλέπεις…και πέρασε καιρός…αλλά το κυριότερο δεν είναι αυτό. Τελικά δεν έχασα την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους…και τελικά επέλεξα να εμπιστευτώ ξανά…και είναι περίεργο…και μου αρέσει. Δεν το περίμενα. Καθόλου. Μαθαίνω να χαμογελάω. Και να είμαι καλός άνθρωπος. Κάποιος μου λέει συνέχεια ότι είμαι, αλλά θέλω να δείχνω κακός. Και να ανοίγω τα παντζούρια μου το πρωί. Και να ανταποδίδω όσα δέχομαι. Και να χαμογελάω ξανά. Και να νοιάζομαι. Και δεν τα μαθαίνω μόνος μου….και σε ευχαριστώ…(ούτε καν είπες; πάλι χαμογελάω…). Τελικά δε θα πάρω τα βουνά…απλά θα πάω στο δάσος…καληνύχτα. Το τέλος έγινε και πάλι αρχή. Μια νέα αρχή.

Ιατρικά προγράμματα

Ανοίγουμε νέα σελίδα στο firstdaylastday με ιατρικά προγράμματα και βιβλία. Λόγω του τεράστιου όγκου του υλικού που διαθέτουμε, θα κάνουμε μια επιλογή στο υλικό ανά έτος φοίτησης στην Ιατρική Σχολή, θα ακολουθήσει ένα section με χρήσιμα προγράμματα και βιβλία γενικού ενδιαφέροντος για κάθε ειδικότητα και ένα section με requests. Χρειαζόμαστε λοιπόν τη συνδρομή σας σε προτάσεις. Καλό download.

Στα πλαίσια της κοινωνίας της ελεύθερης πληροφορίας, χρησιμοποιούμε links δανεισμένα από site. Δεν φέρουμε καμία ευθύνη για τη χρήση ούτε το ανέβασμα των πληροφοριών αυτών (σωθήκαμε τώρα)!!!

Θυμηθείτε τον fofosmann…

Κυριακή 29/01/08 έφυγε από κοντά μας ο fofosmann ή Φώτης Πολυζώης. Έφυγε το ίδιο γρήγορα όπως έζησε. Πέρασαν τρεις μέρες μέσα στην παράνοια της απώλειας, σε μια φασματική κατάσταση όπου ο εγκέφαλος αρνείται να δεχτεί κάτι τόσο τελεσίδικο και απρόσωπο, κάτι τόσο οριστικό και αμετάκλητο όπως είναι η απώλεια ενός ανθρώπου. Ένας άνθρωπος χάθηκε, ένας άνθρωπος που ξέρεις, μιλάς, εμπιστεύεσαι. Ένας άνθρωπος τον οποίο έζησες, με τον οποίο συμφώνησες και διαφώνησες, τσακώθηκες και συμφιλιώθηκες. Θυμάμαι το Φώτη να γελάει με την απαισιοδοξία μου και να σαρκάζει τη δική του αισιοδοξία. Θυμάμαι να μιλάει για τα ματωμένα πόδια του ταξιδιού που αξίζουν, και όχι για το ίδιο το ταξίδι. Θυμάμαι ένα φίλο που είχα και έχασα. Δε μπορώ να λυπηθώ τόσο όσο θα ήθελα, τόσο όσο πιστεύω ότι θα ήταν αποδεκτό. Ίσως γιατί ο Φώτης που ήξερα εγώ πάντα ήταν βιαστικός. Όχι να φύγει, αλλά να ζήσει. Και απέναντι σε έναν τέτοιο άνθρωπο, ακόμα και εγώ, ο υλιστής και απαισιόδοξος, πρέπει να ομολογήσω. Αν ξεκινά κάποιο νέο ταξίδι με το θάνατο, ο Φώτης είναι αυτός που θα καταφέρει να ταξιδέψει ξανά. Και αυτός που θα φτάσει στο τέρμα με ματωμένα πόδια να αξίζουν, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και μια εύστοχη ατάκα για όλα. Και έτοιμος για το νέο ταξίδι. Έχασα έναν καλό φίλο. Θυμάμαι το φίλο μου. Θυμηθείτε το Φώτη. Θυμηθείτε το ταξίδι. Καλό ταξίδι Φώτη…

Μια μικρή, μεγάλη ιστορία…

Κάποτε ήταν ένα αγόρι…από τότε, πριν από πολλά χρόνια περπατούσε μόνος. Με το κεφάλι ψηλά και χαμηλά ταυτόχρονα. Ήταν κάτι περίεργο. Έβλεπες μέσα στα μάτια του ότι πονάει αλλά δε θα το άκουγες ποτέ να το λέει.

Μαθηματικά για προχωρημένους – η τελευταία πιθανότητα…

Και αν τελικά σου λείπει τόσο, γιατί υπάρχει μόνο αυτή και καμία άλλη; Και αν την αγαπας τόσο που δε μπορείς να σκεφτείς τη ζωή σου χωρίς αυτή; Και αν τόσο καιρο μάζευες απλά αυτοεκτίμηση και αξιοπρέπεια για να έχεις αποθέματα να τσαλακώσεις όταν γυρίσεις πίσω ακόμη και αν δε φταις;

Και αν αυτή πει ένα μεγάλο όχι…..

Μαθηματικά για προχωρημένους – πιθανότητες

Έχεις χωρίσει. Έχει περάσει και καιρός, ικανός να είσαι λίγο καλύτερα…έχεις μάλιστα ξεπεράσει και τη φάση που σου αρέσει κάθε γυναίκα που συναντάς και ερωτεύεσαι κεραυνοβόλα εδώ και χρόνια…ή μέχρι να γνωρίσεις τη γυναίκα από την οποία χώρισες. Τι κάνεις από δω και στο εξής;

Στατιστικά, οι πιθανότητες λένε ότι θα τα ξαναβρείς με την πρώην (αν υπάρχει βέβαια τέτοιο περιθώριο). Αν όχι, θα την κυνηγήσεις. Πώς σου φαίνεται αυτό; Πάλι φακές, θα έλεγε ο Γεωργίου…πάλι γλαρόσουπα…αφού την έφαγες και σε χάλασε, γιατί την ξαναπαραγγέλνεις; Είναι επειδή τη θέλεις πραγματικά, ή μήπως είσαι σε τέτοια χάλια που σου φαίνεται ότι τίποτα στη ζωή σου δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτή;

Όλε ΧΟΣΕ!!!

Δυναμική παρουσία! Τι άλλο να πει κανείς; Και ο xose armando κυρίες και κύριοι βροντοφωνάζει το παρών στο 90 παρα κάτι! Παίξε μπάλα αγόρι μου!!! Δώσε ελπίδα και φώς στη σκοτεινή και ανήλιαγη (στεγνή και απρόθυμη θα έλεγε ο fofosmann) ζωή μας!

Welcome xose!!!

Και ο μεγάλος xose armando a.k.α. G.J. είναι κοντά μας! Με μια νέα ταινία, ένα νέο αριστούργημα. Ένας μεγάλος δημιουργός αποκλειστικά για τους αναγνώστες του firstdaylastday.

Μην ξεχνάς xose. Ό,τι και να γίνει θα είναι για το καλύτερο…αν είσαι κάτω, μετά ο μόνος δρόμος που μένει είναι προς τα πάνω. Παρόλα αυτά σου αξίζει το καλύτερο. Κάνε μας περήφανους! Το ακριτικό μας νησί σε περιμένει για μια τελευταία παράσταση! Τα χαιρετίσματά μου στον έτερο ακριτικό νομό όπου βρίσκεσαι…

Αφιέρωμα στην ομοιοπαθητική…είσαι χάλια; Γίνε λίγο περισσότερο…μπορείς.

Σήμερα ξεκινά η περίοδος αυτοτιμωρίας, επίσημα (σα να λέμε, ανοίγει η κυνηγετική περίοδος). Ξεκινάμε με κάτι βαρύ, Vanilla Sky και αμέσως μετά Angel Eyes στο DVD. Αν είστε ακόμη όρθιοι όπως εγώ μετά από αυτό το overdose αυτολύπησης, κλάματος και ιδανικής αγάπης (κακό του κεφαλιού σας, δε βάλατε μυαλό, οε οε οε!), το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να βγείτε μια βόλτα!

Δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη!!!

Τελείωσε επιτέλους η χτεσινή μέρα…μια μέρα που άνετα παίζει για την πρώτη πεντάδα στο top 10 των χειρότερων ημερών που μπορώ να θυμηθώ! Ντάξει, αν κάτι ξεκινήσει στραβά κτλ…αλλά δεν πάει έτσι! Δεν είναι δυνατό να είναι δέκα και μισή το βράδυ και να τρέμω επειδή έμενε ακόμα μιάμιση ώρα για να φτάσουμε επιτέλους στο σήμερα! Άκου να δεις…ξεκίνησε καλά (με μια απροσδιόριστη αίσθηση γλυκιάς προσμονής μπορώ να πω) και προχωρούσε αργά και βαρετά προς το μεσημεράκι….εκεί κάπου αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια και η απαισιοδοξία, αρχίζω και σκέφτομαι χίλια άσχημα σενάρια και ατό με αφήνει με έναν κόμπο στο στομάχι….δεν πτοούμαι, ετοιμάζομαι να κατέβω για καφέ!